Τάση Συμβολής στην Κομμουνιστική Επαναθεμελίωση

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

2010-09-22T23:19:00.002+03:00

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΑΑΚ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ

ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΔΝΤ-ΕΕ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

    Σε μια περίοδο που η χούντα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου εξαπολύει
ολοκληρωτική επίθεση στα εργατικά και νεολαιίστικα δικαιώματα, που με
το <<μνημόνιο β>> ξεκινάει νέος γύρος επίθεσης στον κόσμο της εργασίας,
η αριστερά βρίσκεται μπροστά στην αδυναμία να δώσει ανατρεπτική
προοπτική για το εργατικό κίνημα, να συμβάλλει αποφασιστικά σε μια
συνολική επαναστατική πρόταση από την σκοπιά των νεολαιίστικων και
εργατικών αναγκών . Όπως έχει γίνει και στο παρελθόν, σε συνθήκες
όξυνσης της επίθεσης, καταιγισμού των αντιλαϊκών μέτρων και
υποχώρησης του κινήματος αυτή η πολιτική αδυναμία και η έλλειψη
ουσιαστικής κριτικής και αυτοκριτικής για την υπέρβαση της γεννούν
εκφυλιστικά φαινόμενα που τους τελευταίους μήνες κλιμακώνονται
επικίνδυνα.

    Ο κόσμος της αριστεράς και οι εργαζόμενοι παρακολουθούν εδώ και
καιρό την <<μάχη των υποψηφιοτήτων>> στο ΣΥΡΙΖΑ για της δημοτικές
εκλογές, τα σχέδια των <<διεμβολισμών>> ¨του ΠΑΣΟΚ δια του
αριστερόσοσιαλδημοκρατικού περιεχομένου και προσωπικοτήτων, τις
προσωπικές αντιπαραθέσεις και διαξιφισμούς χωρίς περιεχόμενο, τις
ενωτικές διασπάσεις και τις διασπαστικές ενότητες, τη μονολιθικότητα
και τις κομματικές παρελάσεις του ΚΚΕ. Όσο βαθαίνει όμως η κρίση, τόσο
μεγαλώνει η απόσταση όλων αυτών των επιλογών από τις ανάγκες και τις
αγωνίες του κόσμου της εργασίας.

    Ακραίο φαινόμενο και συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι και τα
πρόσφατα γεγονότα βίαιων επιθέσεων και ξυλοδαρμών μεταξύ των
οργανώσεων ΑΡΑΝ και ΑΡΑΣ που αποτελούν συνιστώσες της ΕΑΑΚ, των
εργατικών σχημάτων, και συμμετέχουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Προκαλεί θλίψη και
αποστροφή ο κατήφορος τέτοιων πρακτικών την ώρα που η κυβέρνηση
προετοιμάζει νέο γύρο επίθεσης στην εκπαίδευση και στην εργασία.
Προβληματισμό όμως προκαλεί και το μεγάλο άγχος συλλογικοτήτων να
τρέξουν να επιλέξουν επιτιθέμενο-αμυνόμενο (λες και αυτό είναι το
πρόβλημα), αποκρύπτοντας ουσιαστικά , ανεξάρτητα από προθέσεις, τα
πραγματικά πολιτικά προβλήματα. Με αυτόν τον τρόπο ανοίγει ο δρόμος
για την ένταξη αυτών των επεισοδίων σε μικροκομματικές σκοπιμότητες
και μάχη συσχετισμών στα πλαίσια των μετωπικών σχημάτων, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
(και όχι μόνο).

Α) Και μόνο το γεγονός της απαρχής της αντιπαράθεσης που κατέληξε
στους ξυλοδαρμούς, η διαμάχη για μια....έδρα σε φοιτητικό σύλλογο της
Πάτρας. δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά για την αδυναμία διαχωρισμού από
την αστική πολιτική, το περιεχόμενο και τις μορφές της. Όταν μια έδρα
σε ένα σύλλογο γίνεται κριτήριο ύπαρξης, αναγνώρισης και καταγραφής
μιας οργανωμένης πολιτικής αντίληψης που συμμετέχει σε ένα σχήμα-
μέτωπο τότε είναι απολύτως λογικός ο φανατισμός, οι ηγεμονισμοί και
τελικά η αστική βία στην προσπάθεια για την κατάκτηση ή την
υπεράσπιση της.
Ότι δηλαδή συμβαίνει με τα κοινοβουλευτικά κόμματα της αριστεράς ,
που το δυνάμωμα της αντίληψης τους, το κίνημα και τη συνολική πολιτική
το μετράνε βασικά στις εκλογές και τις βουλευτικές έδρες, σε τμήματα
της αντικαπιταλιστικής αριστεράς αναπαράγεται σε ένα άλλο επίπεδο:
έδρες στους συλλόγους, νεκρανάσταση της ΕΦΕΕ, στήριξη του πρύτανη,
δορυφοριοποιήση από τη ΓΣΕΕ κ.α. Η πολιτική θέση της επαναστατικής
αριστεράς απέναντι σε αυτά τα όργανα αντί να αποκαλύπτει τον ρόλο τους
καταλήγει στην αφομοίωση και διαπόμπευση των ανατρεπτικών ιδεών και
του κινήματος.

Β) Η συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων συνιστωσών και η υιοθέτηση από
μέρους τους της πρακτικής των αποκλεισμών, των επιθέσεων και τελικά
των ξυλοδαρμών, κάνει αποπροσανατολιστική την υπεράσπιση οποιουδήποτε,
σε όποια σειρά και ένταση, επέλεξε και επιλέγει τέτοιες πρακτικές.
Στάση αρχών δεν είναι η μέτρηση του ποσοστού αστικής βίας στη μία η
την άλλη συλλογικότητα, ή το ποιός έδειρε λιγότερο ή περισσότερο.
Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που η ΑΡΑΝ και η ΑΡΑΣ πρωταγωνιστούν σε
επεισόδια στην πλάτη της ΕΑΑΚ και των σχημάτων. Στάση αρχών είναι
μόνο η συνολική καταγγελία όλων των φορέων αυτών των πρακτικών από
όπου και αν προέρχονται.
    Καταγγελία όμως, που δεν θα σκοπεύει να αναπαράγει το κλίμα
ενδοαριστερού και ενδοκινηματικού εμφυλίου, ούτε τα οργανωτικά
πογκρόμ που δεν θα έχουν τέλος, αλλά θα στοχεύει στην πολιτική και
κινηματική συγκρότηση της ΕΑΑΚ των εργατικών σχημάτων και της
αντικαπιταλιστικής αριστεράς απέναντι στις μάχες της περιόδου και όχι
στη διαιώνιση της κινηματικής παράλυσης, της αμηχανίας και του
πολιτικού οπορτουνισμού που έθρεψε και θρέφει τέτοια φαινόμενα και
πρακτικές.

Γ) Παρά τις καταγγελίες που εξαπολύονται, καμία συζήτηση δεν γίνεται
για την <<ενωτική πρόταση>> όπου οι ίδιες οργανώσεις που πρωτοστατούν
στα επεισόδια απευθύνουν δια μέσου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την ίδια ακριβώς
στιγμή που συγκρούονται με αυτούς τους τρόπους. Μια ενότητα που
διασπάται στις εργατικές απεργίες και συγκεντρώσεις, που ακολουθεί
διαφορετικές πορείες στη ΔΕΘ, που αλληλογρονθοκοπείται στα
πανεπιστήμια, που δορυφοροιοποιείται δια μέσου διάφορων <<πρωτοβουλιών>>
γύρω από την καθεστωτική αριστερά για να ενωθεί για μια ημέρα, (την
μέρα της εκλογικής καταγραφής), δεν μπορεί να δώσει ανατρεπτική
προοπτική και διέξοδο στον κόσμο της δουλειάς.
Δυστυχώς για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται ότι η ενότητα των "ελάχιστων
κοινών σημείων", η ενότητα στην κάλπη είναι κάλπικη ενότητα. Όσο η
αντικαπιταλιστική αριστερά δεν διαχωρίζεται από την <<ενότητα του
ψηφοδελτίου>>, τόσο θα μεγαλώνουν τα αδιέξοδα (όπως δείχνουν και άλλα
εκφυλιστικά φαινόμενα στο ΣΥΡΙΖΑ). Εξάλλου οι επαναλαμβανόμενοι
ξυλοδαρμοί και τέτοιου τύπου αντιπαραθέσεις των οργανώσεων αυτών στο
όνομα των σχημάτων δείχνει, όπως και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μια αντίληψη για
το μέτωπο και τα σχήματα ως παραρτήματα των οργανώσεων, μακριά από
κάθε ζωντανή διεργασία και συμμετοχή των αγωνιστών που τα στηρίζουν...
Ταυτόχρονα δείχνει την άρνηση των υπαρχόντων αριστερών οργανώσεων να
βάλλουν τις πολιτικές τους θέσεις και γραμμές στο κίνημα και εκεί να
οικοδομήσουν την ενότητα τους μέσα στην προσπάθεια αντικαπιταλιστικής
δράσης και ενοποίησης της τάξης.

Η ένταση και ταχύτητα με την οποία αναδείχθηκε το ζήτημα, σε μια
περίοδο που είναι ανοιχτά τόσα κοινωνικά μέτωπα, που διακυβεύεται η
πολιτική ανεξαρτησία της επαναστατικής αριστεράς και πληθαίνουν οι
προσπάθειες αφομοίωσης της, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά. Ερωτηματικά
για το άνοιγμα νέων κύκλων εσωστρέφειας και κρισιακών φαινομένων την
ώρα που η νεολαία και οι εργαζόμενοι δέχονται απανωτά χτυπήματα. Θα
είμαστε όλοι υπεύθυνοι αν επιτρέψουμε να κυριαρχήσει αυτό το κλίμα,
που μόνο σε αποστράτευση και απογοήτευση μπορεί να οδηγήσει.

Ως Τάση συμβολής στην κομμουνιστική επαναθεμελίωση δηλώνουμε ξεκάθαρα
ότι:

-Καταδικάζουμε απερίφραστα αυτές τις εκφυλιστικές πρακτικές και τους
φορείς τους.

-Δεν πρόκειται να ανεχτούμε η να σιωπήσουμε απέναντι σε οποιονδήποτε
επιχειρήσει να αποπροσανατολίσει την αναγκαία κουβέντα και δράση για
το φοιτητικό κίνημα και δηλώνουμε, ότι σε περίπτωση που οργανωμένες
δυνάμεις επιλέξουν αυτές τις πρακτικές, ,όχι μόνο δεν θα συμμετέχουμε,
αντιθέτως θα μπλοκάρουμε με κάθε τρόπο αυτές τις μεθοδεύσεις

- Καλούμε όλους τους αγωνιστές της ΕΑΑΚ, των σχημάτων, της
αντικαπιταλιστικής αριστεράς να απομονώσουν πρακτικές βίας, διαγραφών
και αντίστοιχών λογικών που καμία σχέση δεν έχουν με τα κινηματικά
καθήκοντα της περιόδου και τη φυσιογνωμία της ΕΑΑΚ. Να γυρίσουν την
πλάτη σε όσους -εντός και εκτός- της ΕΑΑΚ ευελπιστούν στην διάλυση η
ενσωμάτωση της. Τα υπαρκτά προβλήματα λειτουργίας, έλλειψης πολιτικού
προγράμματος και ανατρεπτικού σχεδιασμού των ΕΑΑΚ και συνολικά του
εργατικού κινήματος πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο ανοικτού και
συντροφικού διαλόγου, με διάθεση σύνθεσης του πλούτου των διαφορετικών
γνωμών, ώστε η ΕΑΑΚ άμεσα να πρωτοστατήσει στις αποφασιστικές μάχες
που απαιτεί η εποχή μας ενάντια στην πολιτική Κυβέρνησης ΔΝΤ-ΕΕ, για
ένα μαζικό ρεύμα γενικευμένης σύγκρουσης και επαναστατικής
ανατροπής.

Θα συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην πολιτική ενοποίηση του
αντικαπιταλιστικού δυναμικού, όλων των εργαζόμενων και της νεολαίας
που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη από αυτήν του αστικού συνασπισμού
εξουσίας, του ρεφορμισμού, του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, της
ενσωμάτωσης και της ηττοπάθειας.
    Για ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα των συνελεύσεων, των σωματείων και
των επιτροπών βάσης, που θα πάρει στα χέρια του τη δίψα για μια άλλη
ζωή.
    Αυτά τα κριτήρια θεωρούμε ότι είναι προϋπόθεση για την αναγκαία
ενότητα του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας για ένα νικηφόρο
κίνημα. Αυτή είναι και η μόνη βάση για την ενότητα της
Αντικαπιταλιστικής Επαναστατικής Αριστεράς που απαιτεί η εποχή μας.

Τάση συμβολής στην κομμουνιστική επαναθεμελίωση

Μέλη του ΝΑΡ και της νΚΑ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΚΑΤΩ Η ΚΥΝΕΡΝΗΣΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ-ΕΕ-ΔΝΤ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ

2010-09-10T14:55:00.002+03:00

Καλούμε τους εργαζομένους, νεολαία τους συνταξιούχους και τους ανέργους από όλη τη χώρα να συμμετάσχουν μαζικά στη παλλαϊκή κινητοποίηση στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης στις 11 Σεπτέμβρη. Ειδικά σε μια περίοδο που η κυβέρνηση του ΔΝΤ, της ΕΕ και του ελληνικού κεφαλαίου σχεδιάζει την έναρξη του δεύτερου και ακόμα πιο βίαιου από τον προηγούμενο γύρου κοινωνικού πολέμου ενάντια στα εργατικά και νεολαιίστικα δικαιώματα.

Η κυβέρνηση του ΔΝΤ και το σύστημα που εκπροσωπεί, έχουν κηρύξει ταξικό πόλεμο ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό. Κλέβουν τον 13ο και 14ο μισθό από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Με νόμο επιβάλουν μηδενικές αυξήσεις στους εργαζόμενους, ενώ ο πληθωρισμός καλπάζει. Επιβάλουν μια ανευ προηγουμένου φορολογική επιδρομή στο εργατικό εισόδημα. Απελευθερώνουν τις απολύσεις και περικόπτουν τις αποζημιώσεις. Μετατρέπουν την γενιά των 700 ευρώ σε γενιά των 500 ευρώ, αυξάνοντας την ελαστική εργασία. Καταργούν τα ασφαλιστικά δικαιώματα επιβάλλοντας τη δουλειά μέχρι τα βαθειά γεράματα και μετατρέπουν την σύνταξη σε επίδομα βοήθειας.

H χρεοκοπία του καπιταλισμού και του καθεστώτος τους δεν μπορεί να λυθεί από εκείνους που την δημιούργησαν βάζοντας τους εργάτες να πληρώσουν για αυτήν. Τη λύση θα τη δώσει η εργατική τάξη με αποφασιστική δράση ενάντια στο σύστημα και τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από τα στηρίγματα του κεφαλαίου και του αστικού κράτους και εκείνους που αρνούνται την πάλη για την ανατροπή.

Το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα δεν μπορεί να εκφραστεί από την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ δεν πάλεψε ούτε για μια πραγματική απεργιακή δράση ενάντια στα μέτρα. Αντίθετα έκαναν ότι μπορούσαν για να εκτονώσουν το κίνημα. Τελικά η ΓΣΕΕ υπόγραψε την αντιεργατική τριετή εθνική σύμβαση, με μηδενικές αυξήσεις κάνοντας τη βρώμικη δουλειά της κυβέρνησης. Ετοιμάζονται να κάνουν τα ίδια και χειρότερα από εδώ και μπρος κάνοντας την δουλειά της κυβέρνησης και του κράτους.

Παράλληλα η ρεφορμιστική αριστερά σε όλες τις της εκδοχές δεν μπορεί να συμβάλλει στην δημιουργία και εμφάνιση ενός κοινωνικού ρεύματος που να παλεύει για την συνολική ανατροπή

Για το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ οτι δεν ελέγχεται από την ηγεσία του αντιμετωπίζεται ως εχθρικό. Κάθε κινητοποίηση, σε κάθε περίπτωση, προσπαθούν να την μετατρέψουν σε κομματική επιρροή και σε ψήφους. Ταυτόχρονα το περιεχόμενο της πολιτικής του πρότασης (λαϊκή εξουσία-λαϊκή οικονομία χωρίς ανατροπή) και η άρνηση ύπαρξης νικηφόρου εργατικού κινήματος που μπορεί να δώσει την μάχη μέχρι τέλους, καταλήγουν στο να καθηλώνει τελικά τους εργαζόμενους σε ηττοπαθή αμυντικό ρόλο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί τροχοπέδη για την έκφραση μιας συνολικής πρότασης ρήξης και ανατροπής της κυβέρνησης του κεφαλαίου και του ΔΝΤ. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η ατολμία του ακόμη και σε συνθήκες πλήρους απονομιμοποίησης της ΕΕ να θέσει ζήτημα εξόδου της χώρας από αυτή και διαλυσής της. Ταυτόχρονα η παρέμβασή του στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα χαρακτηρίζεται από την επιλογή συστράτευσης με τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Tώρα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να διαμορφώσουμε ένα ανεξάρτητο από την αστική πολιτική και τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες επαναστατικό εργατικό-λαϊκό κίνημα, με πρόγραμμα και οργάνωση για δράση.

Είναι πιο αναγκαίο από ποτέ ένα κοινό αγωνιστικό μέτωπο όλων των μαχόμενων δυνάμεων του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, ανεξάρτητο από το κράτος και την συνδικαλιστική γραφειοκρατία για να διαμορφωθεί ένα κοινό σχέδιο δράσης για την ανατροπή του Μνημονίου και της τρόικας ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ. Για την ανατροπή του καπιταλισμού και των κυβερνήσεών του, για την διαγραφή του χρέους και ένα εργατικό πλαίσιο πάλης με τα εργατικά δικαιώματα μπροστά. Σε ένα τέτοιο κοινωνικό μέτωπο και το αντίστοιχο πρόγραμμα θέλουμε να συμβάλλουμε.

Σε αυτό το πλαίσιο,

Εργαζόμενοι που συμμετέχουμε σε σωματεία, εργατικά σχήματα και συλλογικότητες, καλούμε στην δημιουργία και εμφάνιση ενός ανεξάρτητου εργατικού και νεολαιίστικου ρεύματος με αφετηρία την κινητοποίηση της ΔΕΘ και τις επερχόμενες κοινωνικές και πολιτικές μάχες.

Αγγέλης Γιάννης	(δημοσιογράφος, μέλος γεν. συμβουλίου ΠΟΕΣΥ)
Αγγελής Ερνέστο	(σύλλογος αδιόριστων εκπαιδευτικών)
Αδάμ Θανάσης	μηχανικός-αντιπρόεδρος ΕΜΥΔΑΣ ανατολικής Μακεδονίας)
ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ	ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΕΛΜΑ
Αλεξόπουλος Παναγιώτης	(συνδικαλιστής ΜΕΤΡΟ)
Αλεξοπούλου Γιάννα	(ΕΛΤΑ)
Αλεξοπούλου Κατερίνα	(σωματείο μισθωτών τεχνικών-ΣΜΤ)
Ανδρεόπουλος Δημήτρης	(έμπορος)
ΑΡΓΥΡΙΟΥ ΝΙΚΟΣ	ΜΕΛΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΓΑΙΤΑΝΙΔΟΥ ΑΝΝΑ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΕΜΙΣΕΑ
Γάτσιος Δημήτρης	(συν/χος τραπεζικός)
ΓΕΡΟΝΙΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΛΟΓΙΣΤΩΝ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ	μέλος του Συλλόγου Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Νομού Αχαΐας (ΣΙΕΛ Αχαΐας)
ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΝΑ	ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ, ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΑΝΑΣΑ-ΕΑΑΚ ΠΑΝΤΕΙΟΥ
Γκότσης Ηρακλής	μέλος ΔΣ ψυχιατρικού νοσοκομείου Αθηνών-ΨΝΑ)
Γραμματικού Ανδρονίκη	(λογίστρια)
Δαραμούσκας Γιάννης	(μάγειρας)
Δαφνής Γρηγόρης	(καθηγητής Γ ΕΛΜΕ)
ΖΕΡΒΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ
ΖΗΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ	μέλος του Σύλλογου Εκτάκτου Εκπαιδευτικού Προσωπικού ΤΕΙ Πάτρας "Αρτίν Δανελιάν
ΙΣΑΑΚ ΜΑΝΩΛΗΣ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Καζαντζή Όλγα	(συν/χος εκπαιδευτικός)
ΚΑΛΛΙΓΑ ΜΑΡΙΑ	ΜΕΛΟΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΖΙΝΟ ΡΙΟ
ΚΑΝΤΕΡΕΣ ΒΑΣΙΛΗΣ	ΜΕΛΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΑΤΡΑΣ
Καπίδη Κλημεντίνη	(εμποροϋπάλληλος)
ΚΑΠΠΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ	ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ
ΚΑΡΡΑ ΕΛΕΝΗ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΣΕΡΒΙΤΟΡΩΝ ΜΑΓΕΙΡΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Κατσαγάνης Γιάννης	(συνδικαλιστής ΟΤΕ)
Κατσαγάνης Δημήτρης	(Συνδικαλιστής εφοριακός)
Κατσιάνης Γιάννης	( συνδικαλιστής ΟΣΕ)
Κλεινοπούλου Χρυσούλα	(σχεδιάστρια, σωματείο μισθωτών τεχνικών-ΣΜΤ)
Κοτρίκλα Βίκυ	(καθηγήτρια, ΕΛΜΕ Θήβας)
ΚΟΥΡΕΝΤΗ ΣΟΦΙΑ	ΕΜΠΟΡΟΥΠΑΛΛΗΛΟΣ, ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΑΝΑΣΑ-ΕΑΑΚ ΠΑΝΤΕΙΟΥ
ΚΟΥΤΑΛΙΔΗ ΣΟΦΙΑ	ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΚΑΡΦΙ -ΕΑΑΚ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ
Κουτσανέλου Δώρα	( μέλος ΔΣ σωματείου του Δρομοκαιτειου νοσοκομείου)
Κουτσανέλου Μαργαρίτα	(μέλος ΔΣ σωματείου ΟΠΕΓΕΠ-οργανισμός πιστοποίησης αγροτικών προϊόντων)
Λαγός Κώστας	(συνδικαλιστής, σύλλογος ΙΚΑ Μαγνησίας)
ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ	ΜΕΛΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΑΤΡΑΣ
ΛΕΓΑΚΗ ΑΝΤΩΝΙΑ	ΜΕΛΟΣ Της ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ
ΜΑΝΟΥΚΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΧΑΡΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Μάσιου Ελένη	(καθηγήτρια, Ε ΕΛΜΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)
Μάτσα Κατερίνα	(γιατρός ΕΙΝΑΠ-γενικό συμβούλιο ΑΔΕΔΥ)
Μεγαγιάννης Μανώλης	(ΤΕΙ Χαλκίδας-φοιτητής)
Μεγαλοικονόμου Θόδωρος	(γιατρός, συνδικαλιστής ΕΙΝΑΠ)
Μητροβγένης Γιώργος	(δημοτικός σύμβουλος Δάφνης)
Μήτσας Βασίλης	(καθηγητής Δ ΕΛΜΕ)
Μιχαηλίδης Μάριος	(δάσκαλος συνδικαλιστής, σύλλογος «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ)
ΜΟΝΟΤΡΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ
Μουτίδης Κυριάκος	(συνδικαλιστής, εργαζόμενος στις ταχυμεταφορές)
ΜΠΟΖΙΚΗΣ ΣΙΜΟΣ	εκπαιδευτικός, ΕΛΜΕ Κέρκυρας
Μπουγάτσος Γιώργος	(5μελής ΕΙΝΑΠ- ΠΓΝΑ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ»)
ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ ΔΗΜΗΤΡΑ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ (ΣΕΦΚ)
ΝΙΚΟΛΑΤΟΥ ΕΙΡΗΝΗ	αντιπρόεδρος του Δ.Σ του Συλλόγου Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Νομού Αχαΐας (ΣΙΕΛ Αχαΐας)
ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ	ΜΕΛΟΣ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΠΑΙΖΗ ΒΑΣΩ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΕΜΙΣΕΑ
Παπαδημητρίου Σωτήρης	εργάτης μετάλλου, μέλος ΔΣ εργατικού κέντρου Λειβαδιάς)
Παπαθανασίου Θανάσης	(σωματείο εμποροϋπαλλήλων)
ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ	ΜΕΛΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ
Πατσούρας Κώστας	(εργάτης-συνδικαλιστής κλωστοϋφαντουργίας)
ΡΟΡΗΣ ΘΑΝΟΣ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΑΘΗΝΑΣ
Ρωμανού Αγγελική	( σωματείο μισθωτών τεχνικών –ΣΜΤ)
ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ ΒΑΙΟΣ	ΜΕΛΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ
Στάθης Γιώργος	(αγρότης συνδικαλιστής Λακωνία)
ΤΑΓΚΑΛΟΥ ΒΙΛΛΥ	ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΠΑΤΡΑΣ)
Τζανετάκη Θάλεια	(εργαζόμενη σε τράπεζα)
ΤΟΜΠΟΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ	ΙΔΙΩΤΤΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΕΛΜΑ
ΤΣΕΣΜΕΤΖΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ	ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ	ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ, ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
Χατζηγιάννης Γιάννης	(συνδικαλιστής ,σύλλογος ΙΚΑ Μαγνησίας)
Χρυσικός Θεόφιλος	( σωματείο μισθωτών τεχνικών, ΣΜΤ- ΠΑΤΡΑΣ)

Κείμενο – πρόταση της Τάσης συμβολής στην κομμουνιστική επαναθεμελίωση για την κινητοποίηση στην ΔΕΘ 2010

2010-08-28T11:02:00.000+03:00

Κάτω η χούντα Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου

Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα εργαζόμενων και νεολαίας

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ συγκέντρωση και πορεία από την Καμάρα

Η φετινή ΔΕΘ εν μέσω κρίσης, αποκτά βαρύνουσα σημασία τόσο για την αστική τάξη αλλά ακόμη περισσότερο για τους εργαζόμενους και την νεολαία. Η 5η Μάη έσπασε τη βιτρίνα της κοινωνικής συναίνεσης, κάνοντας επιτακτική την ανάγκη εμφάνισης μιας πολιτικής πρότασης που να μην κινείται γύρω από ένα πλαίσιο αιτημάτων διαχείρισης της κρίσης ώστε αυτή να «λυθεί» προς όφελος των εργαζομένων. Πρόταση που συχνά διατυπώνεται τόσο από συνδικαλιστικούς φορείς όσο και από δυνάμεις της Αριστεράς και είναι αδιέξοδη για το εργατικό κίνημα αφού δεν επιδιώκει καμία ρήξη με τον πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος και δεν στοχεύει στην ανατροπή του αλλά αντίθετα επιδιώκει μια άλλη καλύτερη διαχείριση της σημερινής βαρβαρότητας

Σε αυτές τις συνθήκες η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ έχουν διαλέξει από καιρό στρατόπεδο. Πως αλλιώς να ερμηνευθεί η τριετής (κατά το γράμμα του μνημονίου) εθνική συλλογική σύμβαση με αυξήσεις με βάση τον ευρωπαϊκό πληθωρισμό (!!!). Η άρνηση έστω και τυπικής κάλυψης των απεργιών που κηρύσσονταν παράνομες και καταχρηστικές (πχ λιμάνι), είναι μόνο στοιχεία που επαληθεύουν την αστική φύση (σε δομή και περιεχόμενο) της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, είτε συμμετέχει στην καταστολή είτε στην ενσωμάτωση των εργατικών αγώνων. Ζητούμενο για το εργατικό κίνημα πρέπει να είναι η υπέρβαση αυτού του μηχανισμού που δεν μπορεί να εκφράσει ούτε στο ελάχιστο τα εργατικά και νεολαιίστικα δικαιώματα.

Ταυτόχρονα το συντονιστικό των πρωτοβάθμιων σωματείων είναι ανάγκη να μετασχηματιστεί ποιοτικά στην βάση εμφάνισης ενός πλειοψηφικού αντικαπιταλιστικού εργατικού και νεολαιίστικου ρεύματος καταρχήν στην ΔΕΘ αλλά και στις μάχες που έχουμε μπροστά μας. Είναι αναγκαιότητα η δημιουργία Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα εργαζόμενων και νεολαίας, του οποίου οργανικό κομμάτι μπορεί και πρέπει να αποτελέσουν τα σωματεία βάσης, μαζί με επιτροπές αγώνα, πολιτικές συλλογικότητες, και αγωνιστές του κινήματος. Ταυτόχρονα, είναι πιο αναγκαία από ποτέ η κάθετη ρήξη και αντιπαράθεση στο εσωτερικό του συντονιστικού των σωματείων, με κάθε πολιτική γραμμή και άποψη που συνδιαλέγεται με την αστικοποιημένο εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και με την συστημική αριστερά (ΠΑΜΕ, Δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ) προσπαθώντας να μετατρέψει τα σωματεία βάσης σε συνομιλητή και μέσο «συνεύρεσης» με την αστική πολιτική, και την ρεφορμιστική αριστερά. Η ΔΕΘ πρέπει να είναι στόχος μας να αποτελέσει μια πολιτική μάχη εμφάνισης ενός μαζικού αντικαπιταλιστικού πολιτικού ρεύματος συνολικά αντιπαραθετικού προς την αστική πολιτική και διαχωρισμένου από το πολιτικό πλαίσιο και τις πρακτικές της καθεστωτικής αριστεράς κάθε απόχρωσης. Σε ένα τέτοιο πολιτικό σχεδιασμό είναι ανάγκη να κινηθεί και το συντονιστικό σωματείων, σε μια τέτοια λογική πρέπει να γίνει ευρύ κάλεσμα στο κόσμο του αγώνα, σε νεολαία και εργαζόμενους.

Το ΠΑΜΕ παρά τις σημαντικές μάχες τις οποίες δίνει (πχ απολύσεις, λιμάνι) δεν μπορεί να ξεφύγει από την πεπατημένη της αλλαγής των κοινοβουλευτικών συσχετισμών. Ενώ πραγματοποιεί δυναμικές «καταγγελίες» - δράσεις αυτές δεν μπορούν να μετουσιωθούν σε νίκες και κατακτήσεις για την τάξη, κυρίως λόγω του περιεχομένου της πολιτικής του πρότασης (λαϊκή εξουσία-λαϊκή οικονομία χωρίς ανατροπή) αλλά και γιατί αρνείται την ύπαρξη νικηφόρου εργατικού κινήματος που μπορεί να δώσει την μάχη μέχρι τέλους, θέτοντας επί της ουσίας ζήτημα πολιτικής εξουσίας. Μια πολιτική θεώρηση, που καταλήγει στο να καθηλώνει τελικά τους εργαζόμενους σε ηττοπαθή αμυντικό ρόλο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, υποταγμένος σε μια λογική λείανσης των πιο αιχμηρών πλευρών του καπιταλισμού, αποτελεί τροχοπέδη για την έκφραση μιας συνολικής πρότασης ρήξης και ανατροπής με την χούντα –κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η ατολμία -ακόμη και της «αριστερής» του τάσης- και σε συνθήκες πλήρους απονομιμοποίησης της ΕΕ να θέσει ζήτημα εξόδου της χώρας από αυτή. Ταυτόχρονα η παρέμβασή του στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα χαρακτηρίζεται από την επιλογή συστράτευσης με τον αστικοποιημένο εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ενώ η πολιτική του πρόταση εξαντλείται στην άρθρωση λύσεων εντός των αστικών πολιτικών και οικονομικών ορίων, που στοχεύουν στην βελτίωση του υφιστάμενου αστικού-πολιτικού συστήματος.

Το εργατικό κίνημα χρειάζεται άλλους δρόμους και άλλες παντιέρες από αυτές τόσο του αστικού όσο και του υποταγμένου συνδικαλισμού. Ζητούμενο αποτελεί, η δημιουργία ενός κοινωνικοπολιτικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα που θα βασίζεται στις συνελεύσεις και τις επιτροπές εργαζόμενων και ανέργων, χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς. . Ανεξάρτητο από την καθεστωτική πολιτική, τα κόμματά της και τη διαπλοκή τους. Εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς, αυτοί δεν μπορούν χωρίς εμάς!

Στην φετινή κινητοποίηση της ΔΕΘ δεν αρκεί μόνο η διαδήλωση να πάρει μαζικά χαρακτηριστικά, αλλά επιπλέον είναι παραπάνω από αναγκαιότητα το εργατικό κίνημα να αναδείξει και να κάνει τα πρώτα βήματα στην κατεύθυνση συγκρότησης Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα.

Σήμερα είναι ανάγκη να υπάρξει μια εργατική επαναστατική απάντηση στην κρίση, με ένα πλαίσιο πάλης που κριτήριο του θα είναι το κοινωνικά αναγκαίο και όχι το καπιταλιστικά εφικτό. Αυτό το πλαίσιο προϋποθέτει άμεσα την ανατροπή της κυβέρνησης και του μνημονίου, και τον αγώνα για την επαναστατική ρήξη – αποδέσμευση από την ΕΕ στην βάση αντιθεσμών αυτοοργάνωσης του κινήματος εργαζόμενων και νεολαίας. .

Παλεύουμε για

● Ενιαίο εργατικό μισθό σύμφωνα με τις ανάγκες της εποχής, από μία μόνο δουλειά. Χωρίς υπερωρίες, πριμ, επιδόματα, χωρίς κρατήσεις για ασφαλιστική κάλυψη, χωρίς έμμεση ή άμεση φορολόγηση. Ίσο με τον εργατικό μισθό επίδομα ανεργίας. Καμιά φορολόγηση ή κράτηση, άμεση ή έμμεση, στο εργατικό εισόδημα.

● Μείωση της εργάσιμης μέρας στο ελάχιστο δυνατό σύμφωνα με τις δυνατότητες της εποχής. Όχι σπαστός εργάσιμος χρόνος. Κατάργηση όλων των ελαστικών-προσωρινών μορφών απασχόλησης.

● Ασφάλιση-περίθαλψη για όλους τους εργαζόμενους και άνεργους, έλληνες και μετανάστες, χωρίς κανένα περιορισμό ενσήμων. Υγειονομική κάλυψη, πλήρης, για κάθε είδους ασθένεια. Κατάργηση κάθε εργατικής εισφοράς.

Ένα τέτοιο πολιτικό περιεχόμενο είναι αναγκαίο να συνοδεύεται από ανεξάρτητες από την αστική πολιτική και το καθεστωτικό συνδικαλισμό πολιτικές μορφές έκφρασης του εργατικού και νεολαιίστικου δυναμικού, οι οποίες και να αποτελέσουν μέσο και δρόμο παραγωγής εργατικής πολιτικής, αντικαπιταλιστικού πολιτικού σχεδίου, όντας ταυτόχρονα φορείς ενός συνολικού εργατικού πολιτισμού των κάτω.

Σε αυτό το πλαίσιο καλούμε για :

● Tην συγκρότηση του Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα για γενικές συνελεύσεις σωματείων βάσης και συντονισμό αυτών καθώς και συζήτηση για συνέχεια των κινητοποιήσεων μετά την ΔΕΘ. Το κείμενο αυτό να αποτελεί πρόταση αγώνα προς σωματεία βάσης, συλλογικότητες, εργατικές κινήσεις σχήματα και συνδικαλιστές για την διοργάνωση των κινητοποιήσεων στην ΔΕΘ το Σεπτέμβρη του 2010, στη Θεσσαλονίκη.

● ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ συγκέντρωση και πορεία από την Καμάρα. Προτείνουμε στα σωματεία βάσης, στις εργατικές πρωτοβουλίες και σχήματα τη συγκρότηση ενιαίου και διακριτού μπλοκ εργατικής βάσης σε αυτή τη πορεία. Σε αυτά τα σωματεία και τις συλλογικότητες να κριθεί και η πρότασή μας για κατάληψη του ΕΚΘ και συγκρότηση εκεί του Ανεξάρτητου Εργατικού Κέντρου Αγώνα, που οφείλει να δώσει τη μάχη της επόμενης μέρας.

«ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ» ή ΔΕΞΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

2010-07-21T23:27:00.000+03:00

Α. Η γενικευμένη σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα πολιτική σκληρής λιτότητας, η αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, ο νέος νόμος τερατούργημα για το ασφαλιστικό υλοποιούν την κήρυξη καθολικού πολέμου του κεφαλαίου ενάντια στην εργασία για την αντιμετώπιση της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού.

Β. Την ανάπτυξη ενός πρωτόγνωρου κύματος απεργιών και κινητοποιήσεων με αποκορύφωμά την απεργιακή κινητοποίηση της 5^ης Μαΐου ακολούθησε η υποχώρηση που υποδηλώνει ότι το εργατικό κίνημα δεν μπόρεσε να πάρει επιθετικά πολιτικά χαρακτηριστικά μέσα από ένα ανατρεπτικό πολιτικό περιεχόμενο και μορφές πάλης. Η Αριστερά, λειτουργώντας ως μηχανισμός ενσωμάτωσης της λαϊκής αντίστασης στην ηγεμονία του κεφαλαίου, στοίχησε τους εργαζόμενους πίσω από τη γραμμή ήττας των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, θέτοντας ως ζήτημα κοινοβουλευτικής διαχείρισης την ανατροπή του ασφαλιστικού (ΚΟΕ, Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής κ.ά. «βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μην ψηφίσετε»), ή κάνοντας επίκληση στα «παραθυράκια» της αστικής δημοκρατίας (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δημοψήφισμα), ή θεωρώντας ως δεδομένη την καθολική νίκη του κεφαλαίου (τα μέτρα θα περάσουν οπότε ας συσσωρεύσουμε όρους για την κατά ΚΚΕ «λαϊκή οικονομία-εξουσία» του μέλλοντος).

Γ. Μέρος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς (με πρωτοστατούντα στελέχη του ΝΑΡ και της ΑΡΑΝ) επιστρέφει στη συγκυρία αυτή στα ιστορικά χρεοκοπημένα σενάρια ενότητας και κοινής δράσης της Αριστεράς. Στην πρώτη τους «έκκληση» στις 6/7 οι υπογράφοντες για το «αριστερό βήμα διαλόγου» ξεκαθαρίζουν τις επιδιώξεις τους: «Με όρους συλλογικού ηγεμόνα και οργανωτή, να διευκολύνουν… τις κοινωνικές διεργασίες». Ενότητα με τη ρεφορμιστική Αριστερά από τα πάνω και έξω από κινηματικούς όρους είναι πάντα ενότητα ηγεμονευόμενη από τον ισχυρότερο πόλο, δηλαδή το ρεφορμισμό.

Δ. Η «πρωτοβουλία αριστερών οικονομολόγων» θέτοντας ως πλαίσιο πάλης αιτήματα αριστερού κεϋνσιανισμού αποτέλεσε το βασικό πολιτικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο πάτησε και το «αριστερό βήμα διαλόγου», το οποίο αποτελεί τον εν δυνάμει ρεφορμιστικό φορέα στήριξης του πλαισίου που έθεσαν οι «αριστεροί οικονομολόγοι». Οι δύο πρωτοβουλίες συγκροτούν μια μορφή αριστερού κεϋνσιανισμού αναζητώντας «ρεαλιστικές» προτάσεις αντιμετώπισης της κρίσης (βλ. «έκκληση» 6/7 για το «αριστερό βήμα διαλόγου») οι οποίες σε διάφορες εκδοχές έχουν διατυπωθεί από αστούς οικονομολόγους. Οι προτάσεις αυτές α) είναι εθνικοπατριωτικές και όχι ταξικές, β) απευθύνονται προνομιακά προς την κυβέρνηση, γ) δεν αμφισβητούν τη διεθνή ένταξη της Ελλάδας στα πλαίσια της ΕΕ και άρα δεν θέτουν ζήτημα εξόδου από την ΕΕ, δ) δεν θέτουν καν το ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης και κάθε επίδοξου διαχειριστή του καθεστώτος από τους αγώνες των εργαζομένων.

Ε. Απαντώντας στις κριτικές στην «πρωτοβουλία αριστερών οικονομολόγων», ο συντάκτης του ΠΡΙΝ, και μέλος των δύο πρωτοβουλιών σ. Λ. Βατικιώτης κάνει με άρθρο του (ΠΡΙΝ 11/07) σαφές τον προνομιακό συνομιλητή των σχετικών εγχειρημάτων ξεχωρίζοντας την κριτική του Κώστα Καλλωνιάτη από την ΑΥΓΗ ως τη μόνη «καλόπιστη και δημιουργική». Ο σ. ΛΒ θέλοντας να μας πείσει ότι η «εσωτερική συνοχή» των σχετικών προτάσεων υποδεικνύει ότι δεν «αποτελούν όχημα για τη διάσωση του καπιταλισμού» θέτει την εξής απλοϊκή εξίσωση: έξοδος από το ευρώ, συν «παύση πληρωμών του χρέους και… επαναδιαπραγμάτευσή του με στόχο την μείωση ή και τη διαγραφή του», συν εθνικοποίηση τραπεζών για να μην καταρρεύσουν, συν φραγμοί στην κυκλοφορία των κεφαλαίων ώστε να μην διαφύγουν τα κεφάλαια στο εξωτερικό, συν αύξηση στη φορολόγηση του κεφαλαίου, συν υποτίμηση του νομίσματος, συν αυξήσεις μισθών και συντάξεων ώστε «να διαφυλαχθεί» η αγοραστική δύναμη από την υποτίμηση ίσον αντικαπιταλιστική πρόταση εξόδου από την κρίση. Είναι η γνωστή συνοχή του ρεφορμισμού να βαφτίζει ως επαναστατικά μέτρα σωτηρίας του καπιταλισμού: Η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους είναι ένα ενδεχόμενο που ήδη τα αστικά επιτελεία μελετούν ή και προετοιμάζουν. Η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ προτείνεται ως λύση ανάγκης από αστούς οικονομολόγους (βλ. π.χ. Paul Krugman). Η εθνικοποίηση των τραπεζών έχει προταθεί ως μέτρο αντιμετώπισης της κρίσης (βλ. π.χ. Alan Greenspan). Αστοί οικονομολόγοι (βλ. π.χ. James Tobin) έχουν προτείνει φραγμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Πιθανή οικονομική πολιτική για την αντιμετώπιση προβλημάτων ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου είναι η υποτίμηση του νομίσματος. Η αύξηση στη φορολόγηση κεφαλαίου έχει πάντα ως όριο της την κερδοφορία του κεφαλαίου ενώ γνωστή κορωνίδα της κεϋνσιανής πολιτικής για την αντιμετώπιση της κρίσης (και του κινδύνου εξέγερσης «των από κάτω») είναι η ενίσχυση της ζήτησης μέσω μιας τέτοιας αναδιανομής που δεν θα θίγει τους όρους αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Ο σ. ΛΒ υπεραμυνόμενος της σύμπλευσης με το ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα της ΕΕ, παραπέμπει σε δηλώσεις της Μέρκελ για τη σημασία της ΟΝΕ στη συνοχή της ΕΕ. Εντούτοις, η ΟΝΕ αποτελεί καθαυτή εκρηκτική αντίφαση εντός της ΕΕ: μη ενοποίηση νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, προς όφελος των χωρών υψηλής ανταγωνιστικότητας, ιδιαίτερα της Γερμανίας, η οποία έχει οδηγήσει σε δραματική επιδείνωση του προβλήματος ανισομέρειας εντός της ΕΕ.

ΣΤ. Διαμέσου των στηλών του ΠΡΙΝ (4/07, 11/07 κ.λπ.) –το οποίο σε μεγάλο βαθμό έχει υποκαταστήσει τη λειτουργία της οργάνωσης– επιβάλλεται ως πολιτική επιλογή η διολίσθηση στο ρεφορμισμό, είτε μέσω της «πρωτοβουλίας αριστερών οικονομολόγων» είτε μέσω του «αριστερού βήματος διαλόγου». Η ΠΕ, καθυστερημένα, με απόφασή της (10/7) «εκτίμησε ότι το περιεχόμενο του κειμένου συγκρότησης [του ‘αριστερού βήματος διαλόγου’] (…) δεν δίνει τη βάση για ένα αριστερό ανατρεπτικό πλαίσιο πάλης». Πρόκειται για πολιτικές ακροβασίες καθώς πρώτον, η ΠΕ δεν καταγγέλλει ως ανταγωνιστικό προς την επαναστατική Αριστερά το «αριστερό βήμα διαλόγου» και δεύτερον, αρνείται να τοποθετηθεί επί του κειμένου των «αριστερών οικονομολόγων», το οποίο, όπως όλοι καταλαβαίνουν, αποτελεί τη βάση του «αριστερού βήματος διαλόγου». Άμεση συνέπεια είναι τελικά η «εναλλακτική πρόταση» που τίθεται να είναι μια… νέα πιο «αντικαπιταλιστική» πρωτοβουλία κοινής δράσης που διαφοροποιείται στις διακηρύξεις για το περιεχόμενο και την κοινοβουλευτική Αριστερά και όχι συνολικά σε ένα διαφορετικό πολιτικό σχέδιο για το κίνημα. Η ΠΕ παραβλέπει επίσης ότι το πολιτικό πλαίσιο και των δύο πρωτοβουλιών περιγράφεται εδώ και καιρό και από διακηρύξεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ταυτόχρονα, η Εισήγηση του Γραφείου της ΠΕ αντί να βάλει την οργάνωση σε θέση μάχης για τη συγκρότηση των όρων ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου, αναλώνεται, σε μεγάλο βαθμό, στην εκλογική διαδικασία και καταγραφή (ΠΡΙΝ 11/07). Αποσυνδέει την εκλογική κάθοδο στις δημοτικές-περιφερειακές εκλογές από στοιχειώδεις κινηματικούς όρους αφού δεν αρκείται στην πρόταση στήριξης ήδη υπαρκτών τοπικών σχημάτων αλλά προτάσσει και τη δημιουργία νέων «αντικαπιταλιστικών! ψηφοδελτίων» παραμονές των εκλογών!!! Απέναντι στις επερχόμενες εκλογές που θα λειτουργήσουν ανταγωνιστικά-ανασχετικά στην ανάπτυξη του κινήματος η απάντηση πρέπει να είναι: αποχή-άκυρο, εκτός από περιπτώσεις υπαρκτών τοπικών αντικαπιταλιστικών σχημάτων.

Ζ. Προϋπόθεση για την ηγεμονία μιας αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής γραμμής είναι η αυτοτελής της πολιτική συγκρότηση και η δημιουργία ανατρεπτικής-αντικαπιταλιστικής πτέρυγας στο κίνημα. Μια τέτοια ενότητα –με το αντίστοιχο περιεχόμενο αλλά και τις μορφές που θα το υλοποιήσουν και αναπτύξουν– είναι αναγκαία σήμερα για τον κόσμο της εργασίας: Αυτοοργάνωση σε κάθε επίπεδο και συντονισμός «από τα κάτω», για την προώθηση της κοινωνικής αντίστασης και απειθαρχίας: Με περιεχόμενο που θα αμφισβητεί συνολικά τον καπιταλισμό και θα συνδέει τον αγώνα ενάντια στις απολύσεις και τη μείωση των μισθών με τη συνολική ανατροπή. Με παρέμβαση σε όλους τους χώρους που ζει, εργάζεται και διαμορφώνει συνείδηση ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία. Με αντιθεσμούς, όργανα της εργατικής πολιτικής στο κίνημα –με συνελεύσεις σωματείων, επιτροπές στους χώρους δουλειάς και διαδικασίες βάσης, με πανεργατικό συντονισμό τους που μπορούν σήμερα να ενοποιηθούν σε ανεξάρτητα κέντρα αγώνα σε αντιπαράθεση με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Η μεγαλύτερη κρίση που γνώρισε ο καπιταλισμός τις τελευταίες δεκαετίες, ο Δεκέμβρης και οι μεγάλες εργατικές απεργίες, επιβάλλουν να ανοίξει με νέους όρους η συζήτηση και η δράση για την εργατική πολιτική και να μην αρκεστούμε στις χρεοκοπημένες «ενωτικές» συνταγές του παρελθόντος.

ΖΕΡΒΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ

ΖΗΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΚΑΛΑΜΠΑΛΙΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΜΙΑΜΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΤΣΕΣΜΕΛΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ

ΦΩΤΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

Κείμενο της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης ενάντια στην ιδιωτικοποιήση της ΕΥΑΘ

2010-07-14T09:21:00.005+03:00

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ από το ΝΕΡΟ & τα ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΓΑΘΑ

ενάντια στην ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΑΘ, ΔΩΡΕΑΝ παροχή νερού

Εργατικός Έλεγχος στην παραγωγή & τις υπηρεσίες

Μέσα στον κουρνιαχτό της έλευσης των νέων αντεργατικών μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση εκτελώντας τις οδηγίες των εθνικών και πολυεθνικών καπιταλιστικών οργανισμών και αφορούν στις εργασιακές σχέσεις και την ασφάλιση προωθείται εκ νέου η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ και οι αυξήσεις στις τιμές της εταιρείας.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η ολοκληρωτική επίθεση που από κοινού καταστρώνουν και επιχειρούν κράτος-κεφάλαιο-ΕΕ-ΔΝΤ έχει στόχο την ίδια την ζωή των εργαζομένων, και των κατώτερων στρωμάτων της κοινωνίας. Το σχέδιο που έχει εκπονηθεί, δεν είναι άλλο από την επιπλέον καθετοποίηση των ταξικών διαχωρισμών, η οποία περνάει μέσα από τα αντεργατικά μέτρα.

Η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ αποτελεί το τελευταίο τρανό παράδειγμα του ολοκληρωτισμού της επίθεσης. Καταδεικνύει ότι πέρα πό τα εισοδήματα, τις συντάξεις, τις σχέσεις εργασίας χτυπιούνται και τα ίδια τα κοινωνικά αγαθά, μέσω του ξεπουλήματος των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας.

Το σχέδιο γνωστό και χιλιοπαιγμένο. Προπαγανδιστικός πόλεμος από κυβέρνηση, αντιπολίτευση και Ε.Ε. περί «εθνικής ανάπτυξης» και «ζημιογόνων επιχειρήσεων» ο οποίος στοχεύει στην μετατροπή του αγαθού που παρέχουν οι δημόσιες υπηρεσίες σε προϊόν που θα μοσχοπουλάνε οι πολυεθνικές. Και το τελευταίο προπύργιο της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, του «κοινωνικού Κράτους» οι δημόσιοι οργανισμοί που υποτίθεται θα έπρεπε να περατώνουν την παροχή αγαθών με μη κερδοσκοπική λογική καταρρέει. Στρατηγικός στόχος η ιδιωτικοποίηση. Τακτική η μετοχοποίηση της εταιρείας. Όπως έγινε και στη ΔΕΗ και σε όλους τους υπόλοιπους οργανισμούς.

Πιο συγκεκριμένα, η ιστορία στην ΕΥΑΘ κρατάει καιρό τώρα. Από τα μέσα της θητείας της κυβέρνησης της ΝΔ είχε ξεκινήσει διαδικασία για το ξεπούλημα του νερού, όμως οι δυναμικές κινητοποιήσεις του σωματείου εργαζομένων της ΕΥΑΘ που πήραν τις μορφές ακόμα και της κατάληψης της εταιρείας, αλλά και των απεργιών πείνας από τους εργαζόμενους καθυστέρησαν την διαδικασία. Παράλληλα αναπτύχθηκε ένα μικρό αλλά εξίσου δυναμικό κίνημα αλληλεγγύης πολιτών οι οποίοι προχώρησαν επίσης σε ενέργειες και δράσεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, οι οποίες ξεκίνησαν από διαδοχικές ενημερώσεις σε κοινωνικούς χώρους της πόλης για το ζήτημα, πέρασαν σε κατάληψη κτηρίων της επιχείρησης και κατέληξαν στη μεγαλειώδη ταξική πορεία της περσινής ΔΕΘ, στην οποία μπήκε το ζήτημα της μη-ιδιωτικοποίησης τςη ΕΥΑΘ με παρουσία του ίδιου του σωματείου στη συγκέντρωση.

Ας δούμε όμως ποιο ήταν τότε το σχέδιο που εκπονήθηκε για το ξεπούλημα του νερού. Όπως και άλλες δημόσιες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας ( ΔΕΗ – ΟΤΕ – ΟΣΕ – ΕΛΤΑ – λιμάνια), ξεπουλιέται σε μια πολυεθνική ένα αγαθό βασικής ανάγκης, το νερό. Η πολυεθνική SUEZ, η 79η μεγαλύτερη περιουσιακά επιχείρηση στον κόσμο και 2η μεγαλύτερη επιχείρηση σε τομείς ενέργειας και υδροδότησης παγκοσμίως, θέλησε να αποκτήσει την ΕΥΑΘ για 50.000.000 € τη στιγμή που η αξία των υποδομών και μόνο της ΕΥΑΘ είναι πολύ μεγαλύτερη!

Οφείλουμε να επισημάνουμε ότι οπουδήποτε στον κόσμο μια πολυεθνική ανέλαβε ένα μονοπώλιο:

-ακρίβυναν οι λογαριασμοί και τα τιμολόγια

-υποβαθμίστηκε η υποδομή, διότι η συντήρηση κοστίζει

-οι υπηρεσίες λειτουργούν με εργολαβίες, με ελαστικές σχέσεις εργασίας και εχθρικά απέναντι στον συνδικαλισμό

Μια διεφθαρμένη κλίκα κρατικοδίαιτων διευθυντών και πολιτικών εννοεί να χαρίσει τον κοινωνικό πλούτο στο Κεφάλαιο. Αυτές οι διαδικασίες αποκαλύπτεται παγκοσμίως ότι συνοδεύονται από δωροδοκίες και σκάνδαλα.. Οι πολυεθνικές εταιρίες ελέγχουν όλο και περισσότερο τις ζωές μας. Αγοράζουν από το Κράτος και πουλάνε πανάκριβα στην κοινωνία στοιχειώδη αγαθά: το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, τις συγκοινωνίες, τα ταχυδρομεία, το φυσικό αέριο.

Με την αλλαγή στην κυβέρνηση μετά τις εκλογές το ζήτημα φάνηκε να παγώνει. Όπως όμως είχε προβλεφθεί και τότε από τους αντιστεκόμενους, η όποια κυβέρνηση δεν θα τα παρατούσε τόσο εύκολα. Έτσι πριν από δύο μέρες φάνηκε να ξανανοίγει τόσο το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης όσο και των αυξήσεων στα τιμολόγια της ΕΥΑΘ.

Αυτή τη φορά όμως τόσο το Σωματείο όσο και το κίνημα Αλληλεγγύης ήταν έτοιμο να αντιδράσει από τη πρώτη στιγμή. Έτσι, στην Γενική Συνέλευση της 30ης Ιουνίου 2010 η διοίκηση της ΕΥΑΘ υπό το βάρος των πιέσεων των παρευρισκομένων, αναγκάστηκε να παγώσει τα τιμολόγια του νερού για άλλο ένα τετράμηνο, παρά την αντίθετη εισήγηση του εκπροσώπου του Δημοσίου. Παράλληλα έντονη ήταν η αντίδραση στην προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ. Ο χώρος κατακλύστηκε από διαδηλωτές με πανό οι οποίοι φώναζαν συνθήματα κατά της παραχώρησης του νερού της Θεσσαλονίκης σε ιδιώτες.

Αναντικατάστατη διαδικασία σήμερα προβάλλει ακόμα επιτακτικότερα από ποτέ η αλληλεγγύη της εργατικής τάξης σε συνεργασία με την κοινωνία που αντιστέκεται. Στη Θεσσαλονίκη η προσπάθεια στρέφεται γύρω από την σύνδεση των εργαζομένων της ΕΥΑΘ με επιτροπές κατοίκων που αντιστέκονται και πιέζουν κοινωνικά για την μη ιδιωτικοποίηση της επιχείρησης.

Είναι πολύ σημαντικό, για να πετύχει αυτή η διαδικασία όλα τα Σωματεία Βάσης να λειτουργούν Ανοιχτά και Κοινωνικά, με διαδικασίες τέτοιες, σαν τις ανοιχτές Γενικές Συελεύσεις, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν πρωτίστως όλοι οι εργαζόμενοι αλλά και οι ενεργοί πολίτες, ώστε να χτίζονται σχέσεις αλληλεγγύης και κοινής Αντίστασης. Επίσης απαραίτητος κρίνεται και ο συντονισμός των Σωματείων Βάσης πέρα από τους ξεπουλημένους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και τον κομματικό στρατό του ΠΑΜΕ, έτσι ώστε να είναι πιο αποτελεσματικός, πιο μαζικός, διευρυμένος και τελικά νικηφόρος ο αγώνας ενάντια στις επιδιώξεις Κράτους-κυβερνήσεων και Κεφαλαίου, ντόπιου και Παγκόσμιου.

Η απάντηση από μέρους των εργαζομένων οφείλει να είναι ο ακηδεμόνευτος ταξικός αγώνας σε στρατηγική κοινού μετώπου ρήξης και ανατροπής των εργαζομένων και της κοινωνίας. Η κοινωνία του μόχθου και της αντίστασης να βάλει προμετωπίδα διεκδικήσεων την μη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων οργανισμών κοινής ωφέλειας, αντιθέτως να πιέσει για δωρεάν παροχή του σε όλους σαν ένα κομμάτι των χρωστούμενων από το Κεφάλαιο στους εργάτες, στην κατεύθυνση της ολικής επανάκτησης του κοινωνικού πλούτου, και της διαχείρισης όλων των παραγωγικών μέσων από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Την ίδια την Ανατροπή του καπιταλισμού και του συτήματος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης
συνέλευση κάθε Κυριακή 18.00 Πολυτεχνείο (Θεσσαλονίκη)
e-mail: ergasia2010@hotmail.gr
federacion-salonica.blogspot.com

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ 2ο ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΔΡΑΣΗ

2010-06-27T22:27:00.000+03:00

ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ 2ου ΦΥΛΛΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΔΡΑΣΗ

2010-06-27T22:26:00.000+03:00

Πολιτική κλιμάκωση των αγώνων του φοιτητικού κινήματος για την ανατροπή της χούντας κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ

2010-05-29T13:27:00.000+03:00

Πολιτική κλιμάκωση των αγώνων του φοιτητικού κινήματος για την ανατροπή της χούντας κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ

Η κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού αγγίζει κάθε πεδίο της οικονομίας, της πολιτικής, της ιδεολογίας με την εκπαίδευση να δέχεται ισχυρά χτυπήματα από τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Οι αναδιαρθρώσεις που εδώ και μια εικοσαετία προσπαθούν να προωθηθούν από τον αστικό συνασπισμό εξουσίας, έχουν στόχο την καθολική υποταγή της γνώσης και της έρευνας στις ανάγκες του κεφαλαίου, αλλά και τη διαμόρφωση και παγίωση του αποφοίτου-νέου εργαζόμενου που θα προσαρμόζεται στις χειρότερες συνθήκες εργασίας για να παράγει το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος. Το φοιτητικό κίνημα υπήρξε καθοριστικός παράγοντας αποτροπής αυτής της επίθεσης στην εκπαίδευση όλα αυτά τα χρόνια.

Στην εποχή της κρίσης, το κεφάλαιο προχωρά στην άλωση της εκπαίδευσης, μέσω της εφαρμογής των ήδη ψηφισμένων νομοσχεδίων και διαταγμάτων (νόμος πλαίσιο, αναγνώριση των Κ.Ε.Σ.), αλλά και νέων (πολυνομοσχέδιο για εκπαίδευση), όλα στα πλαίσια των ευρωπαϊκών συνθηκών Μπολόνια, Πράγα, Λισσαβόνα. Στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο της οικονομικής κρίσης εντείνονται και βαθαίνουν τα χαρακτηριστικά της εμπορευματοποίησης της γνώσης και της έρευνας, της υποχρηματοδότησης των ιδρυμάτων, της αυταρχικοποίησης, της διαρκούς επίθεσης στο άσυλο [κατασταλτική, ιδεολογική, πολιτική]. Γενικά, οξύνεται το σύνολο των λειτουργιών και των παραμέτρων που συγκροτούν το σύγχρονο πανεπιστήμιο της αγοράς.

Οι αλλαγές αυτές πραγματοποιούνται σε έδαφος όπου το φοιτητικό κίνημα, μα και η επαναστατική του πτέρυγα, η Ε.Α.Α.Κ., δυσκολεύονται να εκφράσουν μια πολιτική πρόταση που να συγκροτεί ανατρεπτικό, αντικαπιταλιστικό ρεύμα νεολαίας για την ανατροπή της αστικής πολιτικής. Αδυναμία που εμφανίστηκε και στις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές. Τα αποτελέσματα των οποίων, «χωρούν» πολλές αναγνώσεις, εξαιτίας των πολλών πολιτικών παραμέτρων που έχει, άλλωστε, κάθε εκλογική μάχη, δεδομένου ότι είναι ο «αξιωματικός» στη σκακιέρα του αστικού παιχνιδιού.

Τρία είναι ωστόσο τα στοιχεία από τα οποία πρέπει να εκκινεί η αποτίμηση της νΚΑ για τις φοιτητικές εκλογές:

Πρώτον, η έκταση τις αποχής από τις κάλπες, φανερώνει μια αποστοίχιση ενός κομματιού της σπουδάζουσας νεολαίας από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Καταδεικνύει ένα κενό πολιτικής εκπροσώπησης αποτέλεσμα της σοβαρής αδυναμίας του αστικού πολιτικού συστήματος να αρθρώσει θετικό κοινωνικό όραμα για την νεολαιίστικη πλειοψηφία.

Δεύτερο στοιχείο είναι η άνοδος της κυβερνητικής παράταξης . Άνοδος, που έφερε σίγουρα ανακούφιση και εφησυχασμό στο αστικό μπλοκ εξουσίας, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τη πολιτική αδυναμία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, να ανοίξει τα μέτωπα με ενιαίο τρόπο, βάζοντας ζήτημα πολιτικής κλιμάκωσης του αγώνα του φοιτητικού κινήματος για την ανατροπή της χούντας κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, μέχρι την τελική νίκη !

Τρίτο σημαντικό στοιχείο, είναι η διατήρηση των δυνάμεων της Ε.Α.Α.Κ. σε ένα ρευστό πολιτικό τοπίο. Ωστόσο η Ε.Α.Α.Κ. απέχει ακόμη πολύ από το να παίξει το ρόλο μιας αντικαπιταλιστικής αριστεράς που θα εκφράσει την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός αντικαπιταλιστικού επαναστατικού πολιτικού ρεύματος στις σχολές πολιτικά επικίνδυνου για την αστική πολιτική, και συνολικά αντιπαραθετικού προς κάθε εκδοχή αριστερής συστημικής συναίνεσης.

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι πιο αναγκαίο από ποτέ η νΚΑ να καλέσει την Ε.Α.Α.Κ ., με ένα συνολικό πολιτικό σχέδιο κλιμάκωσης σε περιεχόμενο και μορφές πάλης του φοιτητικού κινήματος για την ανατροπή της χούντας κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Αποτελεί ευθύνη της νΚΑ και της Ε.Α.Α.Κ να πάρουν θέση στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης με την αστική πολιτική και τον αστικό συνασπισμό εξουσίας θέτοντας ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης και συνολικά της αστικής πολιτικής, καλώντας τη νέα εργατική βάρδια, τους άνεργους, τους μετανάστες, στην δημιουργία ενός πλειοψηφικού εργατικού κοινωνικό-πολιτικού ρεύματος που θα θέτει ζήτημα πολιτικής εξουσίας του κόσμου της εργασίας.

Το φοιτητικό κίνημα μπορεί και πρέπει να αποτελέσει το πολιτικό και ιδεολογικό εργαστήρι επώασης, γέννησης και εμφάνισης με όρους νίκης μιας νεολαιίστικης κοινωνικής πλειοψηφίας που θα παλεύει στο παρόν για την ανατροπή του κόσμου του κεφαλαίου. Αποτελεί αναγκαιότητα η νΚΑ να εκφράσει στην Ε.Α.Α.Κ., μα και απευθείας στο φοιτητικό κίνημα, μια ρηξικέλευθη, επαναστατική σε περιεχόμενο και μορφές πολιτική πρόταση που θα :

1.Θέτει στο κέντρο της πολιτικής πάλης το κοινωνικό ζήτημα και την ανάγκη επαναστατικής ανατροπής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού,

2.Παλεύει για τη ανατροπή της χούντας κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και την εμφάνιση στους κόλπους του φοιτητικού κινήματος ενός πλειοψηφικού αντικαπιταλιστικού αντικυβερνητικού-αντιΕΕ πολιτικού ρεύματος ως ένα συνολικό αντιπαραθετικό αντίπαλο δέος προς την αστική πολιτική και κάθε εκδοχή αριστερού ρεφορμισμού.

3.Παλεύει για τη ανατροπή του συνόλου της αντι-εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, ως πλευρά της συνολικής μάχης για την ανατροπή του επιχειρηματικού πανεπιστημίου, για την επικράτηση των αναγκών και των δικαιωμάτων της θιγόμενης φοιτητικής και νεολαιίστικης πλειοψηφίας,

4.Καλεί σε γενικευμένη κλιμάκωση, με γύρο γενικών συνελεύσεων, καταλήψεων, διαδηλώσεων με στόχο την διαρκή άνοδο του πήχη της πολιτικής συμφωνίας κλιμάκωσης του φοιτητικού κινήματος,

5.Καλεί την εργατική νεολαία, το σύνολο των εργαζόμενων, εντός και εκτός της εκπαίδευσης, σε πολιτικό συντονισμό μέσα από την δημιουργία Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα, απαραίτητο μέσο για να μπορέσει να συναντηθεί το νεολαιίστικο και εργατικό δυναμικό, να διαλεχθεί και να παράξει πολιτική, ιδεολογία, πολιτικό σχέδιο και εν τέλει σπέρματα μιας εν εξελίξει πρότασης ανατροπής του κόσμου του κεφαλαίου.

Δεν μας ταιριάζει η αριστερά που προσπαθεί να καταπνίξει τον φόβο της, μας αναλογεί η επαναστατική αριστερά που θα εκφράσει την βούλησης της νίκης της νεολαίας και του κόσμου της εργασίας και θα μεταφέρει τον φόβο στον στρατόπεδο του κεφαλαίου.

Η εργατική επαναστατική πολιτική, -συστατικό στοιχείο μιας τέτοιας αριστεράς- είναι ο μόνος δρόμος για να πάρει πίσω ο κόσμος της εργασίας την κλεμμένη του ζωή, είναι καθοριστικά κατάθεση επαναστατικής αισιοδοξίας, είναι αμετάκλητη επιλογή στο φόντο της πιο ολοκληρωτικής επίθεσης του κεφαλαίου να γράφει στις σημαίες, στα πανό , στα πολιτικά πλαίσια του νέου κόσμου που γεννιέται:

Η δική μας απάντηση επανάσταση!

Τάση συμβολής στην κομμουνιστική επαναθεμελίωση

Μέλη του ΝΑΡ και της νΚΑ από τις οργανώσεις σπουδάζουσας

ΔΙΗΜΕΡΟ ΔΙΑΛΟΓΟΥ (14-15 ΜΑΗ, ΝΟΜΙΚΗ)

2010-05-10T11:41:00.002+03:00

Η καπιταλιστική κρίση, που στην Ελλάδα κορυφώνεται με την ένταξη στο ΔΝΤ, έχει αποκτήσει διαστάσεις κοινωνικής καταστροφής για την εργατική τάξη και τη νεολαία, επεκτείνοντας και βαθαίνοντας την "έρημη χώρα" των ανύπαρκτων εργατικών δικαιωμάτων που άφησε πίσω της η επέλαση των αντεργατικών μέτρων στην εποχή της "ανάπτυξης".
Όπως τη δεκαετία του '90 η πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" και η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού άνοιξαν τη συζήτηση για τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου καπιταλισμού, τη στρατηγική και πολιτική φυσιογνωμία της Αριστεράς, έτσι και σήμερα η μεγαλύτερη κρίση που γνώρισε ο καπιταλισμός τις τελευταίες δεκαετίες, ο Δεκέμβρης, καθώς και οι εξεγέρσεις που έρχονται επιβάλλουν να ανοίξει με νέους όρους η συζήτηση για τον καπιταλισμό της εποχής μας, για την εργατική πολιτική και την κομμουνιστική επαναθεμελίωση. Επιβάλλουν να μην αρκεστούμε στα "έτοιμα" σχήματα, ή, ακόμα χειρότερα, στις χρεοκοπημένες συνταγές του παρελθόντος. Η πολιτική απάντηση του εργατικού κινήματος απέναντι σε ΔΝΤ-ΕΕ-Κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να έχει στην καρδιά της τις σύγχρονες εργατικές ανάγκες και δικαιώματα, το «Σικάγο» της εποχής μας.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ για την απεργιακή πορεία και τα γεγονότα της 5/5

2010-05-08T00:05:00.000+03:00

Η μεγαλειώδης απεργιακή πορεία και οι μαζικές συγκρούσεις των εργαζομένων και της νεολαίας με τα ΜΑΤ που προσπάθησαν να τη διαλύσουν δείχνουν ότι έχουμε γυρίσει σελίδα: η κοινωνία που αντιδρά και εξεγείρεται είναι εδώ και είναι η μόνη που μπορεί να γενικεύσει και να κλιμακώσει τους αγώνες της, χωρίς αυτόκλητους σωτήρες!

Οι νεκροί της Μαρφίν είναι οι πρώτοι νεκροί της ολομέτωπης επίθεσης κράτους-κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Είναι οι νεκροί μιας φετιχιστικής τυφλής βίας, που δεν έχει καμιά σχέση με τη μαζική κοινωνική αντιβία του ίδιου του κόσμου της εργασίας και τις συγκρούσεις που έγιναν έξω από τη Βουλή και στο Σύνταγμα. Αντιθέτως υπονομεύει ανοιχτά την έκφραση της κοινωνικής οργής και τους ίδιους τους κοινωνικούς αγώνες. Είναι οι νεκροί μιας ασύδοτης και υπερεκμεταλλευτικής εργοδοσίας που δείχνει το δρόμο που μας έχουν ετοιμάσει: κλειδωμένοι σε κάτεργα, μέχρι θανάτου!

Πρέπει να τους σταματήσουμε. Ο πανκοινωνικός ξεσηκωμός, η εξέγερση, η αλληλεγγύη και ο αγώνας για τις ανάγκες μας, για όλα όσα μας ανήκουν είναι πλέον μονόδρομος. Ο ανατρεπτικός αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση και συνολικά σε αυτό το καθεστώς που κλέβει και δολοφονεί τις ζωές μας είναι προϋπόθεση για να οικοδομήσουμε μια κοινωνία στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων, χωρίς εκμετάλλευση και κυριαρχία, έξω από την επικράτεια του κράτους και του κεφαλαίου.

Το δίλημμα πλέον έχει τεθεί: Ή θα μας τα πάρουν όλα ή θα τα πάρουμε όλα εμείς!

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΝΕΟ «ΣΙΚΑΓΟ» ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

2010-04-30T03:37:00.000+03:00

Το πρωτοσέλιδο της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ, που μόλις κυκλοφόρησε:

ΝΕΟ «ΣΙΚΑΓΟ»

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

ΚΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

Η μάχη που πρέπει να δοθεί είναι ιστορικών διαστάσεων: ή η αστική διαχείριση της κρίσης θα δημιουργήσει μια κοινωνική έρημο λεηλατημένων δικαιωμάτων και συνθηκών ζωής για δεκαετίες, ή θα τα πάρουμε όλα τώρα!

Δεν υπάρχει «τρίτος δρόμος», όπως και δεν υπάρχει επιστροφή σε μια προηγούμενη κατάσταση. Ή το κεφάλαιο θα ανασυγκροτήσει την κερδοφορία και κυριαρχία του πατώντας πάνω στα ...πτώματα της εργασίας, ή εμείς θα ανασυγκροτήσουμε τη ζωή μας έξω και ενάντια στην επικράτεια του κεφαλαίου και του κράτους.

Για να υπάρξει προοπτική νίκης είναι επιτακτική ανάγκη για ένα ανεξάρτητο από τον καθεστωτικό συνδικαλισμό μαχητικό κέντρο αγώνα, αντιπληροφόρησης και δράσης, στα χέρια των εργαζομένων.

Για αγώνες διαρκείας, απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, συγκρούσεις, πραγματικού μπλοκαρίσματος του παραγωγικού και κρατικού μηχανισμού, και όχι απλά διαμαρτυρίας.

Για την ανατροπή της κυβέρνησης και του καθεστώτος ολοκληρωτικής επίθεσης κεφαλαίου, κράτους και υπερεθνικών καπιταλιστικών οργανισμών.

Για μετατροπή της κρίσης σε επαναστατική κρίση συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του συστήματος.

Εκδήλωση-παρουσίαση της εφημερίδας ΔΡΑΣΗ

2010-04-26T00:41:00.003+03:00

Κείμενο συμβολής στο διήμερο της ΕΑΑΚ

2010-04-20T23:29:00.000+03:00

Το κείμενο αυτό έχει ως στόχο να συμβάλλει στη συζήτηση και απόφαση του διημέρου της ΕΑΑΚ, ως την συνέλευση του αντικαπιταλιστικού δυναμικού στις σχολές. Δεν αποτελεί μια πιο αριστερή έκδοση αντικαπιταλιστικής δημοσιογραφίας, ούτε ακόμη μια προσπάθεια εμβάθυνσης, θεωρητικών εξηγήσεων και παραθέσεων, αλλά επικεντρώνεται στην κατάληξη σε πρωτοβουλίες και προτάσεις δράσης, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου που καλείται να επιτελέσει το μόρφωμα στους αγώνες της περιόδου.

Η κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, τόσο η πορεία της μέχρι τώρα, όσο και οι υποσχέσεις του αστικού μπλοκ, είναι κάτι που έχει βρει λέξεις στο στόμα κάθε εργαζόμενου, διαφορετικές κάθε φορά, μέσα από την εμπειρία της καθημερινής ζωής του. Καθήκον της επαναστατικής αριστεράς, δεν είναι να παλέψει για την εξασφάλιση μιας καλύτερης θέσης άμυνας απέναντι στην σφοδρή επίθεση, κάνοντας ουσιαστικά μια εκ των προτέρων καταδικαστική εκτίμηση των δυνατοτήτων και της έκβασης του αγώνα. Για μας καρδιά της κρίσης δεν είναι η προσπάθεια του κεφαλαίου απλά να πάρει πίσω όλες τις κατακτήσεις των τελευταίων ετών, αλλά η συνολική αλλαγή των όρων εκμετάλλευσης των εργαζομένων και της νεολαίας, συνολικά σε κάθε πτυχή της κοινωνικής τους ζωής. Τόσο η χωρίς προηγούμενο μείωση των μισθών με την ταυτόχρονη αύξηση των ωραρίων, το νέο ασφαλιστικό και οι συντάξεις οίκου τελετών, κυρίως όμως η παγίωση των ελαστικών σχέσεων ως καθολική συνθήκη εργασίας δείχνουν ότι αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί μια προσωρινή θυσία, κάτι που θα πάρουν πίσω στο μέλλον.

Το πανεπιστήμιο και η εκπαίδευση συνολικά, είναι κομβικός πυλώνας αυτών των αλλαγών, ως γνωστό πεδίο επενδύσεων, ερευνητικών προς πώληση που απασχολούν με όρους μισθωτής εργασίας μεταπτυχιακούς και φοιτητές, αλλά και ως χώρος παραγωγής των εργαζομένων του αύριο, με συγκεκριμένα δικαιώματα, μοντέλα εργασίας, τρόπο σκέψης και κουλτούρα. Αυτό δείχνει με τον πιο εμφατικό τρόπο την ανάγκη ουσιαστικής και οργανικής συμμετοχής του φοιτητικού κινήματος στο εργατικό, όχι απλά ως ένα ακόμα επικουρικό «αγωνιστικό στοιχείο». Αν και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλες οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς (ακόμα και σημαντικό κομμάτι των φοιτητικών μπλοκ), αντιλαμβάνονται αυτούς τους παράγοντες, η κουβέντα μέχρι τώρα στα φοιτητικά αμφιθέατρα σε σχέση με τις εργατικές κινητοποιήσεις είναι αναντίστοιχη.

Εδώ βρίσκεται το πρώτο σημείο που θέλουμε να συζητηθεί ειδικότερα στο διήμερο και στα σχήματα το επόμενο διάστημα. Η δική μας αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι αυτή που, από ταξική σκοπιά, παλεύει για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, όπου κι αν αυτή βρίσκεται, με όποιους όρους κι αν αυτή εντάσσεται στην παραγωγή. Δεν μπορεί δηλαδή να μιλάμε μόνο για μια «ενδεχόμενη» ταξική προοπτική του φοιτητικού δυναμικού. Αναγνωρίζουμε πως το γεγονός ότι 60% των φοιτητών εργάζονται (και τις περισσότερες φορές όχι απλά για το χαρτζιλίκι τους ή «από χόμπυ»), ή ότι στις περισσότερες σχολές είναι υποχρεωτική η πρακτική άσκηση που ουσιαστικά αποτελεί μορφή απλήρωτης εργασίας και δοκιμαστικό σωλήνα των εργασιακών σχέσεων που θέλει το κεφάλαιο, αλλά και ουσιαστικά ο «εκπαιδευτικός» τους ρόλος δεν έγκειται παρά στη διδαχή κι εμπέδωση των πιο μαύρων όρων εκμετάλλευσης του εργαζόμενου, δεν μπορούμε παρά να τους δούμε σαν κομμάτι που ήδη έχει πάρει ρόλο στην ίδια την παραγωγή. Πλάι-πλάι, η πλειοψηφία των μεταπτυχιακών φοιτητών οι οποίοι με αυτούς τους όρους εργάζονται εντός του πανεπιστημίου, αποτελούν και αυτοί μαζί με τους «πρακτικάριους» σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι της νέας εργατικής βάρδιας. Μαζί με αυτούς πρέπει να συμπεριλάβουμε όλο εκείνο το εργατικό δυναμικό που δουλεύει στο πανεπιστήμιο. Αυτοί οι εργαζόμενοι δουλεύουν κυρίαρχα με ελαστικές σχέσεις εργασίες (υπενοικίαση εργαζομένων, stage, ωρομίσθιοι κτλ). Έχει άλλωστε γίνει και αρκετή κουβέντα για αυτό και στα σχήματα της Ε.Α.Α.Κ. και στο εν λόγω 2μερο.

Κατά συνέπεια ένα τέτοιο περιεχόμενο πρέπει να υπηρετείται και από τις αντίστοιχες μορφές πάλης, από τις αντίστοιχες πολιτικές διαδικασίες και μορφές δράσης της ΕΑΑΚ. Θεωρούμε πως είναι επιτακτική ανάγκη η έναρξη μιας καμπάνιας στο εσωτερικό κάθε ιδρύματος για όλα αυτά τα παραπάνω όχι μόνο σε επίπεδο σχημάτων αλλά στο επίπεδο του ίδιου του φοιτητικού συλλόγου των ίδιων των πρωτοβουλιών που πρέπει να παρθούν από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους των εκάστοτε ιδρυμάτων. Ένας από τους στόχους μας πρέπει να είναι οι φοιτητικοί σύλλογοι να συνευρίσκονται να συζητάνε και να συναποφασίζουν μαζί με αυτούς τους εργαζόμενους για δράσεις (εκδηλώσεις, διοργάνωση «αντιμαθημάτων», διεύρυνση της μέριμνας συνολικά για όλους τους εργαζόμενους και την νεολαία, προσπάθειες κατάκτησης και διεύρυνσης των χώρων ασύλου (πχ Παράρτημα Πάτρας, κτίριο Παπαδοπέτρου Χανιά, κτλ). Αυτή η προσπάθεια θέλουμε να μην περιχαρακώνεται αποκλειστικά στο κάθε ίδρυμα, αλλά να προσανατολίζεται εξ αρχής σε ένα ενιαίο συντονισμό και συνεύρεση όλων αυτών των προσπαθειών, για παράδειγμα τα σχήματα της ΕΑΑΚ να συνευρίσκονται με τα εργατικά σχήματα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς αλλά και επιτροπές αγώνα, συλλογικότητες και συνελεύσεις εργαζομένων.

Όλη αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί να βλέπει την πάλη για τις λαϊκές ελευθερίες σαν κάτι ξέχωρο ή αυτονομημένο από την ίδια πάλη του εργατικού κινήματος. Το τελευταίο διάστημα από την μεριά του κεφαλαίου διεξάγεται μια ενορχηστρωμένη επίθεση η οποία αποτυπώνεται σε κομβικά ζητήματα όπως στο άσυλο, την καταστολή τον ρόλο της δικαιοσύνης. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα της εισβολής στο άσυλο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, η πρόσφατη σύλληψη του Μάριου Ζέρβα, οι νέες υποθέσεις τύπου Κούνεβα όπως η σερβιτόρα στην Σταδίου, η προσπάθεια μετατροπής της δίκη του Κορκονέα σε δίκη πολιτικών φρονημάτων αλλά και συνολικής δίκης του «Δεκέμβρη» αλλά και τις επιχειρήσεις σκούπα ενάντια στους μετανάστες (βλ Πάτρα).

Σε όλα αυτά οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν μια διαδικασία όπου εκ των προτέρων δεν μπορεί να εκφραστεί και να αναπνεύσει το παραπάνω περιεχόμενο. Με αυτή τη λογική δίνουμε την μάχη των εκλογών ακριβώς για να αναδείξουμε το τέλμα τους και την αναντίστοιχη φύση τους με τις μορφές οργάνωσης και το περιεχόμενο που έχουν ανάγκη οι αγώνες. Ανάγκη σήμερα είναι οι διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων όχι μόνο να υποκαταστήσουνε τις διαδικασίες των ΔΣ αλλά και τις διαδικασίες ανάδειξης τους. Με αυτόν τον τρόπο απαντάμε διπλά και στην αντιπαραθετική δομή της ΕΦΕΕ στο πώς δεν εκφράζει ένα τέτοιο περιεχόμενο αγώνα αλλά και στη δημιουργία εκείνων των μορφών που προσεγγίζουν τη λογική του φοιτητικού και εργατικού ελέγχου σε κάθε επίπεδο και κάθε ζήτημα.

Τάση Συμβολής στην Κομμουνιστική Επαναθεμελίωση

Μέλη της νΚΑ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

2010-03-27T00:09:00.002+02:00

ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΜΕ ΜΑΧΗΤΙΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

ΝΑ ΒΑΘΥΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

Κυβέρνηση, ΕΕ και κεφάλαιο μέσα στην κρίση δημιουργούν τους όρους και τις προϋποθέσεις, όχι μόνο για να τη φορτώσουν στους εργαζόμενους, αλλά για να δημιουργήσουν καλύτερες βάσεις εκμετάλλευσης και κυριαρχίας για την ανάπτυξή τους και τα νέα κέρδη τους. Εθνικό και διεθνικό κεφάλαιο προσβλέπουν στην μέχρι τέλους συμπίεση και υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων και της νεολαίας. Το «πείραμα Ελλάδα» είναι η αρχή και θα ακολουθήσει το σύνολο της εργατικής τάξης της Ευρωζώνης.

Απειλούν και τρομοκρατούν τους εργαζόμενους με την «χρεωκοπία της χώρας» που θα σημάνει, λένε, μείωση των μισθών και των συντάξεων, κατάργηση της δημόσιας υγείας, κατάργηση της δημόσιας παιδείας, ανεργία, ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Μα αυτά ακριβώς τα μέτρα δεν παίρνουν;

Θέλουν τη χρεωκοπία των εργατικών δικαιωμάτων, γιατί αυτό είναι ο βατήρας των κερδών τους και της υποταγής των εργαζομένων. Αν κάτι χρεοκοπεί, με τα μέτρα που παίρνουν στο όνομα του «να σώσουμε από τη χρεωκοπία τη χώρα» είναι το εισόδημα, οι εργασιακές συνθήκες, η ίδια η ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας!

Μιλάνε για «εθνική κυριαρχία» που απειλείται από το εξωτερικό χρέος, την ίδια στιγμή που κυβερνητικά στελέχη και Ευρωπαίοι εταίροι μαζί συν διαμορφώνουν και προωθούν τα μέτρα. Όταν η ελληνική αστική τάξη αποτελεί οργανικό τμήμα της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ενοποίησης. Όταν το ελληνικό κεφάλαιο έχει ενιαία συμφέροντα με αυτά του συνόλου του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού κέντρου.

Αυτοί που κατάκλεψαν τον πλούτο που παρήγαγαν οι εργαζόμενοι το προηγούμενο διάστημα, καλούν σε δήθεν αναγκαίες θυσίες για την σωτηρία της παρτίδας, την ίδια στιγμή που μοιράζουν δισεκατομμύρια ευρώ στους πολεμικούς εξοπλισμούς και χαρίζουν εκατομμύρια στο κεφάλαιο και τις επιχειρήσεις.

Την ίδια στιγμή που αστική τάξη, κυβέρνηση και ΕΕ, με αιτία και αφορμή την καπιταλιστική κρίση τους, προσπαθούν να επιβάλλουν τη συνολική και μακρόχρονη υποταγή των εργαζόμενων, το λεγόμενο «οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα», ο αστικοποιημένος καθεστωτικός συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αποδεικνύονται πιο ξεκάθαρα από ποτέ εχθροί του εργατικού κινήματος. Αφού στήριξε και εφάρμοσε όλες τις κυρίαρχες αντεργατικές επιλογές τις τελευταίες δεκαετίες, αφού αρνήθηκε την απεργία την ώρας της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008, αφού έκανε τα πάντα για να ματαιώσει τις εργατικές κινητοποιήσεις μέχρι τώρα, τελικά κατέφυγε στα ΜΑΤ, σε συνεννόηση με την κυβέρνηση, για να χτυπηθεί βάναυσα ο εργατικός ξεσηκωμός στην τελευταία απεργιακή πορεία.

Οι αυταπάτες για το ρόλο αυτών των οργανώσεων και η λογική του ακολουθητισμού στον καθεστωτικό συνδικαλισμό, οδήγησαν τμήμα του συντονιστικού των πρωτοβάθμιων σωματίων να ταυτιστεί με μια από τις πιο απεχθείς στιγμές του αστικού συνδικαλισμού. Για μια ακόμα φορά αποδείχτηκε ότι εργατική πολιτική και ανεξάρτητος εργατικός αγώνας δεν μπορούν να γίνουν στα πλαίσια του επίσημου εργατικού κινήματος, παρά μόνο σε ρήξη μαζί του.

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ

Για να μην πληρώσουμε την κρίση τους πραγματικά, πρέπει να τους ανατρέψουμε. Πρέπει να αρνηθούμε την «επιστροφή» στην καταστροφική για τον άνθρωπο και τη φύση καπιταλιστική ανάπτυξη, η οποία άλλωστε μας έφερε στη σημερινή κατάσταση.

Δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα «διέξοδος», «ανακούφιση», «ανάσχεση», από την κρίση που να διασφαλίζει έστω και στοιχειωδώς τη θέση των εργαζομένων. Μόνο η μετατροπή της κρίσης σήμερα σε πολιτική επαναστατική κρίση συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του συστήματος που γεννά τη σύγχρονη αθλιότητα είτε με κρίση είτε με ανάπτυξη μπορεί να ανοίξει το δρόμο για ριζική βελτίωση της ζωής μας.

Γι' αυτό δεν αρκεί το «να μην πληρώσουμε την κρίση τους», που έχει ως βασικό της σύνθημα η Αριστερά (κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική), ακόμα και η ΓΣΕΕ, αναπαράγοντας αυταπάτες περί του ότι μπορούμε να <<τη βγάλουμε καθαρή>> χωρίς συνολική σύγκρουση και επαναστατική ρήξη.

Ο εγκλωβισμός, επίσης, του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς σε αιτήματα που φτάνουν μόνο μέχρι το «ενάντια στο σύμφωνο σταθερότητας» ουσιαστικά αφοπλίζει την εργατική πάλη. Την αφυδατώνει από τα πιο εξεγερτικά, συγκρουσιακά χαρακτηριστικά και δυνατότητες. Μετατρέπει το κίνημα των εργαζόμενων σε συμπληρωματικό διαπραγματευτικό ατού στα χέρια της κυβέρνησης και της αστικής τάξης, για την διαπραγμάτευση καλύτερων όρων δανεισμού και θέσης στον παγκόσμιο καταμερισμό εκμετάλλευσης και κέρδους.

Αντίθετα, η οργή και αγανάκτηση του κόσμου της εργασίας μπορεί και πρέπει να στρέφεται σήμερα συνολικά ενάντια στην ΕΕ του κεφαλαίου. Η πτώση των μύθων για την ΕΕ «σπίτι των λαών» και η απροκάλυπτη αποκάλυψη του ταξικού της προσώπου, δίνουν τη δυνατότητα να τεθεί στην άμεση μάχη το ζήτημα της διεθνιστικής επαναστατικής αποδέσμευσης και διάλυσης της ΕΕ, της κοινής πάλης των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη για την ανατροπή του οικοδομήματος των πολυεθνικών.

ΝΕΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ

Μόνη λύση απέναντι σε αυτή την κατάσταση είναι να υπάρξει πραγματικό εργατικό αντίπαλο δέος στην επίθεση που γίνεται, ένα νέο εργατικό κίνημα βάσης και χειραφέτησης, που θα προωθεί την αντεπίθεση των αξιών, κριτηρίων, λογικών και πρακτικών της εργατικής χειραφέτησης. Που δεν θα αναγνωρίζει σε κανένα μόρφωμα του αστικοποιημένου συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, Ομοσπονδίες, κ.λπ.) το δικαίωμα να εκπροσωπεί τους εργαζόμενους και δε θα διεκδικεί καμία αναγνώριση μέσα σε αυτούς τους θεσμούς στήριξης και αναπαραγωγής της αστικής εξουσίας.

Αντίθετα, θα οργανώνεται και θα παλεύει, με πραγματικά ανεξάρτητο τρόπο, με συνελεύσεις και διαδικασίες βάσης, με σωματεία και επιτροπές βάσης συγκροτημένα σε αυτή την κατεύθυνση, με πανεργατικό συντονισμό τους χωρίς γραφειοκρατικές ή «ταξικές» εκπροσωπήσεις. Που θα ενώνει το σύνολο του κόσμου της εργασίας, τον «αόρατο» από το επίσημο συνδικαλιστικό και πολιτικό σύστημα κόσμο των απασχολήσιμων, περιπλανώμενων των νέων εργασιακών σχέσεων, των ανέργων, των μεταναστών (που σήμερα είναι αποκλεισμένοι από τα σωματεία). Οργανωμένα και ανοργάνωτα, παλιότερα και νεότερα τμήματα των εργαζομένων, μπορούν και πρέπει να οικοδομήσουν από τα κάτω την ενότητα του κόσμου της εργασίας, πέρα από συντεχνιακές, επαγγελματικές και θεσμικές διαιρέσεις, πέρα και ενάντια στις μορφές ενσωμάτωσης ή αποκλεισμού του καθεστωτικού συνδικαλισμού.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Τώρα είναι η στιγμή που θα πρέπει να παρθεί η πρωτοβουλία για τη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου τον καθεστωτικό συνδικαλισμό και σε συνολική αντιπαράθεση με την αστική πολιτική κέντρου αγώνα. Το σύνθημα «Ούτε ΓΣΕΕ, ούτε και ΠΑΜΕ, πάρε τους αγώνες στα χέρια σου λαέ» μπορεί και πρέπει να γίνει πραγματικότητα.

Με αγώνες διαρκείας, απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, συγκρούσεις, πραγματικού μπλοκαρίσματος του παραγωγικού και κρατικού μηχανισμού, και όχι απλά διαμαρτυρίας, να διεκδικήσουμε επιθετικά όλα όσα μας ανήκουν:

Όλο τον πλούτο που παράγει ο εργαζόμενος σήμερα, μαζί με την αλλαγή αυτού του πλούτου για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών. Ριζική πανκοινωνική μείωση του χρόνου εργασίας και την αλλαγή του περιεχομένου της εργασίας για όλους, ώστε να γίνεται μέτρο του πλούτου ο ελεύθερος χρόνος και η εργασία να μετατρέπεται σε ελεύθερη συνεργατική δημιουργία.

Μείωση του χρόνου εργασίας. Για να δημιουργηθούν νέες θέσεις δουλειάς. Καμιά μορφή ελαστικής εργασίας.
Mόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με μισθό που να καλύπτει το σύνολο των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.
Διαγραφή των χρεών των μισθωτών από τα τραπεζικά δάνεια.
Καμιά φορολόγηση, άμεση ή έμμεση στο εργατικό εισόδημα.
Επίδομα ανεργίας ίσο με το βασικό διεκδικούμενο μισθό. Κατάργηση κάθε οικονομικής παροχής προς το κεφάλαιο για «δημιουργία θέσεων εργασίας». Για κάθε εταιρεία που κλείνει ή μεταφέρεται αλλού, απαλλοτρίωση των ατομικών και εταιρικών περιουσιακών στοιχείων του ιδιοκτήτη και εξασφάλιση της εργασίας. Λειτουργία της επιχείρησης κάτω από τον έλεγχο των εργαζόμενων.

Όλη την παραγωγική διαδικασία και την αλλαγή της ώστε οι κοινωνικές ανάγκες να καλύπτονται για όλους, χωρίς καμιά διάκριση, με μη εκμεταλλευτικούς, μη αγοραίους, μη κρατικούς, μη κυριαρχικούς προς τη φύση όρους, ως κοινά δωρεάν προσβάσιμα σε όλους δημόσια κοινωνικά αγαθά, που παράγονται και διαχειρίζονται με συνεργατικούς, ισότιμους και κοινωνικά αλληλέγγυους όρους.

Όχι στη εμπορευματοποίηση-ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών αγαθών. Ανάκληση κάθε ιδιωτικοποίησης. Μπλόκο και σε οποιαδήποτε συζήτηση για τις σημερινές σχεδιαζόμενες ιδιωτικοποιήσεις. Φραγμός σε κάθε μορφή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων λειτουργίας των δημόσιων οργανισμών. Η εποπτεία και έλεγχος των εργαζομένων μέσα από τα συλλογικά μορφώματα και διαδικασίες τους μπορεί να εξασφαλίζει τη σύνδεση όλων των καίριων για τη ζωή των εργαζομένων οργανισμών με τις πραγματικές πλειοψηφικές ανάγκες.
Δωρεάν δημόσια ασφάλιση-περίθαλψη για όλους τους εργαζόμενους, έλληνες και μετανάστες. Κατάργηση κάθε εργατικής εισφοράς άμεσης ή έμμεσης, τακτικής ή έκτακτης, κρατικής ή δημοτικής. Έξω τα ασφαλιστικά ταμεία από τα χρηματιστήρια και τη γενικότερη χρηματοπιστωτική και αγοραία εμπλοκή τους. Πίσω όλα τα κλεμμένα λεφτά.
Ελεύθερη πρόσβαση σε δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, οποιουδήποτε εργαζόμενου, έλληνα ή μετανάστη, το επιθυμεί σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του. Νεολαιίστικος και εργατικός έλεγχος στο περιεχόμενο και τις κατευθύνσεις των σπουδών.
Άμεση κάλυψη των αναγκών σε στέγη ελλήνων και μεταναστών.

Διεθνιστική επαναστατική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ και όλων των υπερεθνικών καπιταλιστικών οργανισμών, με αγώνες που θα ενώνουν τους εργαζόμενους απέναντι στον κοινό εχθρό πέρα από εθνικά σύνορα και «εθνικές οικονομίες».

Κατάργηση των πολεμικών δαπανών τώρα και ανάπτυξη κοινού αντιπολεμικού κινήματος σε Ελλάδα, Τουρκία, Βαλκάνια.
Άμεση έξοδος της Ελλάδας από κάθε ιμπεριαλιστικό εκμεταλλευτικό σχηματισμό: ΝΑΤΟ, Ε.Ε. ευρωστρατό. Καμία συμμετοχή στις Ιμπεριαλιστικές αποστολές και πολέμους.

Ολόπλευρη ανάπτυξη των κοινωνικών ελευθεριών, ενάντια στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και το κράτος καθολικής επιτήρησης και καταστολής, με εργατικούς και λαϊκούς αντι-θεσμούς, όργανα πάλης, αλληλεγγύης και οργάνωσης της ζωής έξω από την επικράτεια του κεφαλαίου, της αγοράς και του κράτους.

Όχι στην τρομοκράτηση, παρακολούθηση και χαφιεδισμό των εργαζόμενων στους χώρους δουλειάς. Έξω το κράτος και οι εργοδότες από τον εργατικό συνδικαλισμό και τις διαδικασίες του. Απεργία χωρίς καμιά κοινοποίηση-έγκριση από το αστικό μπλοκ εξουσίας.
Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, χωρίς όρους, προϋποθέσεις και χαράτσια. Ελεύθερη είσοδος και έξοδoς από την χώρα, ένταξή τους σε όλες τις συλλογικότητες του εργατικού κινήματος.
Κατάργηση των τρομονόμων. Μέτωπο ενάντια στην κρατική καταστολή. Αγώνας για την διεύρυνση των πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση καλούμε σε συζήτηση και συντονισμένη δράση όλους τους αγωνιστές του εργατικού κινήματος, τα εργατικά και νεολαιίστικα σχήματα και συλλογικότητες, τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις επιτροπές βάσης, τις κινήσεις πόλης, τις πολύμορφες πρωτοβουλίες χώρου και περιβάλλοντος, για τη συνδιαμόρφωση της λογικής, των πρωτοβουλιών αλλά και της μορφής του ανεξάρτητου κέντρου εργατικής πολιτικής και αγώνα.

ΤΑΣΗ ΣΥΜΒΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ

ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΝΑΡ ΚΑΙ ΤΗΣ νΚΑ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΣ

2010-03-08T23:23:00.000+02:00

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΜΑΧΗΤΙΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΝΑ ΒΑΘΥΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

Τα νέα μέτρα λεηλασίας του κόσμου της εργασίας που εξήγγειλε η κυβέρνηση κάνουν πια φανερό σε όλους ότι η στρατηγική κράτους-κεφαλαίου για την υπέρβαση της κρίσης είναι: τα θέλουν όλα!

Η στρατηγική αυτή δεν επιβάλλεται από κάποιες «έξωθεν» δυνάμεις (Βρυξέλλες, Γερμανούς, διεθνείς κερδοσκόπους, κ.ά.), όπως προσπαθεί να μας πείσει η Αριστερά σηκώνοντας τα λάβαρα του ...αντικατοχικού αγώνα και δίνοντας έτσι άλλοθι στην κυβέρνηση, αλλά αποτελεί ζωτική ανάγκη του κεφαλαίου και της αστικής τάξης στη χώρα μας. Γι' αυτό άλλωστε σπεύδει να βοηθήσει την «εθνική προσπάθεια» σύσσωμο το καθεστωτικό τόξο κομμάτων και συνδικαλιστικών φορέων, και τη στηρίζουν ενεργά οι διεθνείς πολιτικοοικονομικοί οργανισμοί εξουσίας και κυριαρχίας του κεφαλαίου (ΕΕ, ΔΝΤ).

Απέναντι σε αυτή την ολοκληρωτική επίθεση, ο κόσμος της εργασίας δεν μπορεί να αντιπαραθέσει τίποτα λιγότερο παρά το τα θέλουμε όλα! Γι' αυτό δεν διεκδικούμε «να μην πληρώσουμε την κρίση», αλλά όλο τον πλούτο που παράγει ο εργαζόμενος σήμερα, μαζί με την ανάγκη για αλλαγή αυτού του πλούτου. Δεν διεκδικούμε απλά «υπεράσπιση, ή ρεαλιστική μείωση των ωρών εργασίας» ή «δουλειά για όλους», αλλά τη ριζική πανκοινωνική μείωση του χρόνου και την αλλαγή του περιεχομένου της εργασίας για όλους, γιατί θέλουμε να κάνουμε μέτρο του πλούτου τον ελεύθερο χρόνο, να ανατρέψουμε την εργασία της «ανταγωνιστικότητας» και της «αποδοτικότητας» που απομονώνει και αποξενώνει και να την μετασχηματίσουμε σε ελεύθερο συνεργατικό και δημιουργικό κοινωνικό πράττειν. Δεν διεκδικούμε απλά «απαγόρευση των απολύσεων», «κρατικοποιήσεις» και «προγράμματα σωτηρίας», αλλά όλη την παραγωγική διαδικασία, την επανάκτηση του κοινωνικού πλούτου με την παράλληλη δημιουργία κοινωνικών αμεσοδημοκρατικών αντιθεσμών.

Δεν καταγγέλλουμε απλά τα σύμφωνα σταθερότητας ή τις αποφάσεις των Βρυξελλών, αλλά δρούμε για τη διεθνιστική επαναστατική αποδέσμευση και διάλυση όλων των μηχανισμών και διεθνών οργανισμών διακρατικής εξουσίας και οικονομικής κυριαρχίας (Ε.Ε., ΔΝΤ, ΠΟΕ, ΝΑΤΟ κλπ), με δράσεις που θα ενώνουν τους εργαζόμενους απέναντι στον κοινό εχθρό πέρα από εθνικά σύνορα και “εθνικές οικονομίες”.

Απέναντι σε αυτές τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας στέκονται εχθρικά οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, γιατί ως προκεχωρημένα φυλάκια του κράτους μέσα στο εργατικό κίνημα αποτελούν τους θεματοφύλακες της ανάπτυξης των αφεντικών, της ανταγωνιστικότητας, της παραγωγικότητας. Την ίδια στιγμή, ο συνδικαλισμός τύπου ΠΑΜΕ, διατηρώντας τα ίδια γραφειοκρατικά και ιεραρχικά χαρακτηριστικά και επιδιώκοντας να αναδειχθεί σε μια ΓΣΕΕ στη θέση της ΓΣΕΕ, είναι εχθρικός απέναντι σε κάθε ανεξάρτητη εργατική δράση που ξεφεύγει από τον έλεγχό του, δίνει τη “μάχη” της πολιτικής διαμαρτυρίας, της κομματικής καταγραφής και των κοινοβουλευτικών διεξόδων. Δεν μας εκπροσωπούν!

Όλες οι προτάσεις “ανακούφισης”, “ανάσχεσης”, “διεξόδου” από την κρίση στην ουσία ζητάνε ...επιστροφή στην “ομαλότητα” μιας ακόμα πιο βάρβαρης και καταστροφικής για τον άνθρωπο και τη φύση καπιταλιστικής ανάπτυξης. Δεν υπάρχει σε αυτές ούτε ίχνος πραγματικής ανακούφισης, ανάσχεσης ή διεξόδου από την καταθλιπτική κατάσταση που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι/ες, οι άνεργοι/ες, οι νέοι/ες, οι μετανάστες/τριες. Μόνο η μετατροπή της κρίσης σήμερα σε πολιτική επαναστατική κρίση συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του συστήματος που γεννά τη σύγχρονη δυστυχία μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική βελτίωση της θέσης του εργαζόμενου κόσμου.

Το μοναδικό πραγματικό αντίπαλο δέος που μπορεί να σταθεί απέναντι στην ολοκληρωτική επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους είναι ένα μαχητικό και ακηδεμόνευτο εργατικό κίνημα βάσης και χειραφέτησης, αδιαπραγμάτευτης διεκδίκησης των αναγκών και των επιθυμιών μας, ανάπτυξης συλλογικών αμεσοδημοκρατικών, αντιεμπορευματικών, αντικοινοβουλευτικών, αντικρατικών μορφών κοινότητας, αγώνα, αλληλεγγύης, εργατικού πολιτισμού.

ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Δήλωση παραίτησης απο την ΠΕ του ΝΑΡ

2010-03-08T23:21:00.001+02:00

Κοινή δήλωση παραίτησης από την Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ

Βρισκόμαστε σε μία περίοδο όπου η εργαζόμενη πλειοψηφία δέχεται μία από τις ισχυρότερες επιθέσεις που σαρώνει το σύνολο των δικαιωμάτων και αναγκών της. Η προοπτική του 1,2 εκατομμυρίων ανέργων τους επόμενους έξι μήνες, η κατάργηση του 14 μισθού, η αλλαγή του ασφαλιστικού, η μείωση των μισθών, η γενικευμένη εφαρμογή των ελαστικών σχέσεων εργασίας, αποτελεί την κοινή γραμμή κυβέρνησης, Ευρωπαϊκής Ένωσης και αγορών. Την γραμμή με την οποία μέσα στην καπιταλιστική κρίση θα συντρίβει η εργατική τάξη και πάνω της θα εδραιωθεί η νέα ανάπτυξη τα νέα κέρδη.

Δεν υπάρχει περίπτωση αστικής υποχώρησης αν δεν νοιώσουν οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις τον φόβο του πανευρωπαϊκού ντόμινο και δεν υπάρχει καμιά περίπτωση οι εργαζόμενοι να συγκινηθούν αν δεν υπάρξει ένα διαφορετικό πολιτικό ρεύμα, προσανατολισμός και πρακτική. Με άλλα λόγια σήμερα η επαναστατική δυνατότητα μπορεί να προβάλει όλο και περισσότερο σαν μονόδρομος λύσης απέναντι στην κρίση.

Σε αυτό πιστεύουμε ότι πρέπει να συμβάλλουμε ως ΝΑΡ, στους νέους γενικευμένους Δεκέμβρηδες, στη διαμόρφωση εργατικών διεκδικήσεων, όχι μόνο ενάντια στην κρίση τους αλλά ενάντια στα κέρδη τους και την εκμετάλλευση, στη δημιουργία νέων συλλογικοτήτων στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα με άμεση δημοκρατία και εξεγερτικό περιεχόμενο.

Το Γραφείο του ΝΑΡ και η Πολιτική Επιτροπή κινήθηκαν σε διαφορετική κατεύθυνση. Μετά την συνολική αδυναμία να παρέμβουμε για το ζήτημα της κρίσης, η κεντρική γραμμή του ΝΑΡ αναλώθηκε στην πράξη στην αμυντική περιχαράκωση του «Δεν θα πληρώσουμε την Κρίση τους». Χάθηκε η ευκαιρία, για πολιτικές πρωτοβουλίες το Δεκέμβρη του 2009, με το βάρος που αυτός έφερε, όταν το γραφείο και η π.ε επέλεξαν όχι μόνο την αποχή από όλες τις πρωτοβουλίες που πάρθηκαν αλλά συμμετείχαν στην πορεία στις 6 Δεκέμβρη μέσω ενός κοινού δελτίου τύπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΣΥΡΙΖΑ.

Ενδεικτικό είναι ότι ακόμα και στην κινητοποιήση για τον έναν χρόνο από την δολοφονική απόπειρα ενάντια στην Κούνεβα, το γραφείο και η π.ε αποφάσισαν να μην συμμετέχουν με το επιχείρημα ότι δεν συμμετείχαν τα σωματεία λές και το θέμα του χτυπήματος των μεταναστών και του Δεκέμβρη είναι μόνο κλαδικό ζήτημα.

Με την ολοκλήρωση των μέτρων Ε.Ε. κυβέρνησης και της πιο γενικευμένης επίθεσης στην εργατική τάξη, η Π.Ε. του ΝΑΡ, χαράζει την γραμμή για Ανατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Αίτημα που αγκαλιάζει, από την ρεφορμιστική αριστερά (χαρακτηριστικές οι δηλώσεις Αλαβάνου) μέχρι και τμήματα της αστικής τάξης που χτυπιούνται από την κρίση με αποτέλεσμα, στο βαθμό που αποκόβεται από τον αγώνα για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και ανατροπή της κυβέρνησης, να είναι ευάλωτο στο σημερινό πλατύ μέτωπο ενάντια στους «Γερμανούς» και τις «Βρυξέλλες», που δημιουργείται και καταλήγει να «βγάζει λάδι» την ελληνική κυβέρνηση, τον εκφραστή της πολιτικής της Ε.Ε στην Ελλάδα. Και μάλιστα σε μια στιγμή που ενώ όλο και περισσότερο ανοίγει το συνολικό ζήτημα της Ε.Ε. και θα μπορούσαν να μπουν οι βάσεις ενός συνολικού αντί-ΕΕ κινήματος, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέχρι πριν από λίγο κυριαρχούσε η συζήτηση αν θα έχει μέλη η όχι!

Προφανώς σε όλα τα παραπάνω ζητήματα δεν θα μπορούσαν να δοθούν ολοκληρωμένες απαντήσεις από μια άποψη η προσέγγιση αλλά απαιτούσαν και απαιτούν τον πιο πλατύ διάλογο όχι μόνο μέσα στο ΝΑΡ αλλά και συνολικά στην αντικαπιταλιστική αριστερά και τον κόσμο του αγώνα. Με αυτό το κριτήριο και με τα δικά μας όρια και αντιφάσεις προσπαθήσαμε και προσπαθούμε, μαζί και με άλλους σφους, να συμβάλλουμε με την κατάθεση προτάσεων στην οργάνωση και το δημόσιο διάλογο, μακριά από λογικές φραξιών και κοπτοραπτικής κειμένων. Επιμένοντας στην κατάθεση και συζήτηση των απόψεων στις ο.β, στο δικαίωμα της οργάνωσης να δρά με βάση την απόφαση της κάθε φορά πλειοψηφίας, αλλά και των διαφορετικών απόψεων να δοκιμάζονται, στο όνομα αυτών που τις εκφράζουν, στο κίνημα κόντρα σε λογικές δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.

Απέναντι σε αυτή την προσπάθεια και σαν αποτέλεσμα της πολιτικής μετατόπισης του εγχειρήματος μας εμφανίστηκε με νέους όρους το γνωστό από το παλιά δίπολο σεκταρισμού-οπορτουνισμού: Προς τα έξω, εκλογική ενότητα με δυνάμεις που προηγούμενα καταγγέλλονταν ως

«αντινεοφιλελέυθερο πολιτικό σχέδιο» και φιλοπασοκικές και ταυτόχρονα σεχταρισμός απέναντι σε κάθε διαφορετική προσέγγιση η αναζήτηση στο εσωτερικό της οργάνωσης που έθετε σε αμφισβήτηση αυτές τις επιλογές.

Σε αυτά τα πλαίσια, το Γραφείο και η Πολιτική επιτροπή πρωτοστάτησαν στην κλιμάκωση της καταστολής των διαφορετικών απόψεων στην οργάνωση τους τελευταίους μήνες. Μόνιμη φιλολογία και σύνδεση διαφορετικών προσεγγίσεων με «αιρέσεις», ρεύματα, διαφορετικά πολιτικά σχέδια κ.α. Προσπάθεια ταύτισης κάθε προσπάθειας διαλόγου και ανοιχτής διαμόρφωσης μιας άλλης πρότασης με γραμμή εξόδου από το ΝΑΡ. Κατασκευασμένες συκοφαντίες και προσωπικές επιθέσεις σε σφους ώστε να είναι περιττή η πολιτική συζήτηση. Αλλεπάλληλες καταγγελίες σε αποφάσεις τις π.ε των σφων που διαφωνούν και όχι πολιτική τοποθέτηση επί των προτάσεων τους. Συνεχιζόμενες αναβολές σε δημοσιεύσεις κειμένων στο Πριν και τελικά απαγόρευση της δημοσίευσης της πρότασης 53 σφων για τη συγκρότηση της τάσης συμβολής στην κομμουνιστική επαναθεμελίωση με το επιχείρημα ότι «δεν προβλέπεται». Συνειδητή προσπάθεια ταύτισης του συνόλου του ΝΑΡ με την σημερινή πλειοψηφία της Π.Ε και του Γραφείου, έτσι ώστε ναστοιχειοθετείται η φιλολογία περί αντί-ΝΑΡ και «εχθρού του λαού».

Το πολιτικό πρόβλημα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, της γραμμής του ΝΑΡ, η αντικατάσταση της πολιτικής του δράσης από το ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η εκτίμηση για την κρίση και την απάντηση σε αυτήν, πραγματικά ερωτήματα όλων των σφων ανεξαρτήτως τοποθέτησης, γίνεται προσπάθεια να καλυφθούν με την συσπείρωση ενάντια στον υποτιθέμενο εσωτερικό εχθρό. Αυτή η σταλινικού τύπου μετάλλαξη των βασικών καθοδηγητικών οργάνων του ΝΑΡ ξεπέρασε κάθε όριο στην τελευταία συνεδρίαση της ΠΕ όπου η πλειοψηφία αποφάσισε να καταγγείλει την Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση και την Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων. Η καταγγελία έγινε με αφορμή την δημόσια και χωρίς χαρακτηρισμούς πολιτική κριτική που άσκησε σε σύντροφο μέλος της Π.Ε για τοποθέτηση του σε εκδήλωση ινστιτούτου που συνεργάζεται με το υπουργείο εξωτερικών που αφορούσε τη συνεισφορά στην εξωτερική πολιτική και την θέση που εξέφρασε εκεί για ανάγκη επανίδρυσης της ΕΕ και ενίσχυση του εθνικού κράτους.

Αυτή η απόφαση επιβεβαίωσε το ρόλο της Π.Ε και του Γραφείου, όχι σαν πολιτικών οργάνων που συστηματικά εργάζονται για το συντονισμό της οργάνωσης και την έκφραση των διαφορετικών απόψεων αλλά σαν μορφωμάτων που σε μεγάλο βαθμό λειτουργούν σαν «φράξιες» της πλειοψηφίας με βασικό κριτήριο την εσωκομματική αντιπαράθεση.

Είναι φανερό ότι μια τέτοια λειτουργία δεν έχει καμία σχέση με καμία τυπική η ουσιαστική αρχή εργατικής δημοκρατίας και κάνει όχι μόνο αδύνατη την οποιαδήποτε συμμετοχή σε τέτοιες διαδικασίες αλλά και επιζήμια για το συντροφικό διάλογο και την πολιτική συζήτηση για τα ερωτήματα της περιόδου.

Με αυτό το κριτήριο παραιτούμαστε από την πολιτική επιτροπή καθώς δεν μπορούμε με την παρουσία μας να νομιμοποιούμε τέτοιες πρακτικές την ώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη τόσα κρίσιμα κοινωνικά μέτωπα.

H κατάσταση αυτή, δεν μπορεί να ερμηνευτεί απλά με όρους προσώπων αλλά αναδεικνύει με δραματικό τρόπο τα όρια του οργανωτικού μας μοντέλου, που παρά τις διακηρύξεις στον «σκληρό πυρήνα» του δεν κατάφερε ουσιαστικά να υπερβεί το κόμμα «παλαιού τύπου» του υπαρκτού σοσιαλισμού που έχει καταρρεύσει εδώ και είκοσι χρόνια. Και εδώ θα πρέπει και εμείς να κάνουμε την πιο βαθιά αυτοκριτική και για τη δική μας συμμετοχή και συμβολή σε αυτό το μοντέλο τα προηγούμενα χρόνια και την αυταπάτη ότι μπορεί να εξελιχθεί και να μεταρρυθμιστεί σε μια διαφορετική κατέυθυνση.

Δηλώνουμε ότι θα αγωνιστούμε, μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες της οργάνωσης και πρώτα από όλα τις οργανώσεις βάσης για μια κατεύθυνση που θα φέρνει στο προσκήνιο:

Την αναζήτηση και το διάλογο για την εξόρμηση των ιδεών της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης, την αποφασιστική στροφή στην συγκρότηση μιας πλατιάς κοινωνικοπολιτικής πρωτοβουλίας με κριτήριο την επαναστατική απάντηση στην κρίση, την μάχη για ένα εργατικό κίνημα με κέντρο την αντεπίθεση των αξιών και πρακτικών της εργατικής χειραφέτησης, που θα φέρνουν στο προσκήνιο

ριζικές λύσεις των προβλημάτων, που θα δίνουν την αίσθηση μιας συνολικής εναλλακτικής απέναντι στον καπιταλιστικό μονόδρομο και την συμβολή σε μια ριζική τομή στο οργανωτικό μοντέλο και του ίδιου του ΝΑΡ που θα θέτει στο κέντρο και όχι απλά στις διακηρύξεις τις οργανώσεις βάσης με κριτήριο τον αποφασιστικό τους ρόλο, την άμεση αντιπροσώπευση τους στα όργανα με αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους.

Σήμερα που το κεφάλαιο κηρύσσει νέο πόλεμο απέναντι στις δυνάμεις τις εργασίας η επικαιρότητα της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης έρχεται στο προσκήνιο όχι απλά σαν διακήρυξη αλλά σαν θεωρία, πρόγραμμα και πρακτική για τις μεγάλες αναμετρήσεις που έρχονται. Σε αυτήν την προσπάθεια θα συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Αγαπητού Κυριακή
Ζέρβας Βαγγέλης
Λεγάκη Αντωνία
Μανώλης Ισαάκ
Φωτάκης Κώστας
Χαριτάκης Κώστας

Πρόταση-Κάλεσμα για τη δημιουργία μαχητικής εφημερίδας δράσης για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας

2010-02-24T23:43:00.000+02:00

Πρωτοβουλία εργαζομένων και ανέργων από τους εργασιακούς χώρους: Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος, ΕΘΕΛ, Φαρμακοβιομηχανιών, Οικοδομής, ΟΤΑ, Ιδιωτικών υπαλλήλων, Βιβλιοϋπαλλήλων, Μισθωτών Τεχνικών, Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Ειδικής Αγωγής, Τραπεζών, Λογιστών, Νοσοκομείων, ΜΜΕ.

ΠΡΟΤΑΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ
ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ 3 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ, 7.ΟΟ μ.μ.

O ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ.

ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ.

Αφού επί δεκαετίες ολόκληρες απομύζησαν αμύθητα κέρδη, εκμεταλλευόμενοι σε αφάνταστο βαθμό την εργασία και τη φύση, και εξασφαλίζοντας συναίνεση και κυριαρχία με το μύθο μιας ασύλληπτης καταναλωτικής αφθονίας, σήμερα ζητάνε θυσίες για να διασωθούν. Έχουν λένε κρίση...

Κρίση για την κυρίαρχη πολιτική και οικονομία είναι όταν τα κέρδη των επιχειρήσεων πέσουν κάτω από ένα ποσοστό. Αντίθετα, όταν πέφτουν οι μισθοί αυτό είναι ανάπτυξη. Κρίση είναι όταν δεν μπορούν να αποπληρωθούν τα δάνεια που οι τράπεζες τα έχουν εισπράξει διπλά και τριπλά μέσω της επίσημης τοκογλυφίας. Ανάπτυξη είναι όταν όλος ο κόσμος δανείζεται για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες ή για να αποκτήσει τα πολυδιαφημισμένα νέα κάθε φορά άχρηστα προϊόντα του καταναλωτισμού. Κρίση είναι όταν σου λένε ότι δεν έχει δουλειά και γι' αυτό πρέπει να δουλέψεις λιγότερο και να πάρεις ακόμη λιγότερα ή να απολυθείς. Ανάπτυξη είναι όταν σου λένε ότι υπάρχει πολύ δουλειά και γι' αυτό πρέπει να δουλεύεις περισσότερο με τα ίδια λεφτά αλλιώς θα απολυθείς.

Με λίγα λόγια, η κρίση επιχειρεί να αποτελειώσει ότι έμεινε όρθιο από την ανάπτυξή τους.

Τι και ποιος να διασωθεί λοιπόν; Η στρατηγική κράτους- κεφαλαίου για την υπέρβαση της κρίσης, που υλοποιεί με συνέπεια η εκάστοτε κυβέρνηση, με τη συναίνεση όλου του καθεστωτικού τόξου κομμάτων και συνδικαλιστικών φορέων, καθώς και με την ενεργή στήριξη των διεθνών πολιτικοοικονομικών οργανισμών εξουσίας και κυριαρχίας του κεφαλαίου (ΕΕ, ΔΝΤ) είναι απλή: τα θέλουν όλα!

Θέλουν ευέλικτη απροστάτευτη εργασία, πλήρη αποικισμό όλων των τομέων της ζωής από το κεφάλαιο και από το κράτος ολικής επιτήρησης και καταστολής, ικανών να διεισδύσουν και στις πιο μύχιες πτυχές της ζωής ατόμων και συλλογικοτήτων, εκμεταλλευτικό έλεγχο και κατασταλτική διαχείριση των ροών των μεταναστών, «πράσινη» αγορά των καταστροφών της φύσης, υπακοή για την εξασφάλιση κοινωνικής και εργασιακής ειρήνης, ολοκληρωτική κυριαρχία επί της πληροφορίας, της γνώσης και του πολιτισμού.

Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, απελευθερωμένος ο ίδιος από κάθε φραγμό κίνησης -πέρα από αυτούς που μπορεί να ορθώνουν οι κοινωνικοί ταξικοί αγώνες- και τα αφεντικά λένε ωμά στους εργαζόμενους: Σας περιθωριοποιούμε, σας κάνουμε τη ζωή και την εργασία λάστιχο, σας απολύουμε, σας χρησιμοποιούμε όταν και όπως θέλουμε για την αύξηση των κερδών μας. Η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης είναι πλέον ευθύνη των ίδιων των εργαζομένων. Τα ανθρώπινα απορρίμματα είναι το μεγαλύτερο μέρος των διογκούμενων απορριμμάτων τόσο της κρίσης όσο και της ανάπτυξης.

Όλα πια βοούν ότι η κοινωνία που είναι βασισμένη στην εκμετάλλευση της εργασίας, την κρατική κυριαρχία, την ιδιοκτησία, τον ανταγωνισμό, την ιεραρχία, την αντιμετώπιση της φύσης ως οικονομικό πόρο, τον παραγωγισμό, δεν έχει άλλο μέλλον να μας προσφέρει από αυτό της σύγχρονης τεχνοεπιστημονικής βαρβαρότητας, αποξένωσης, αλλοτρίωσης και καταστροφής.

Απέναντι σε αυτή την ολοκληρωτική επίθεση ο κόσμος της εργασίας δεν μπορεί να αντιπαραθέσει τίποτα λιγότερο παρά το τα θέλουμε όλα! Θέλουμε όλο τον πλούτο που παράγουμε, την αλλαγή του εκμεταλλευτικού και δεσποτικού τρόπου παραγωγής του, την αλλαγή και του ίδιου του άχρηστου και καταστροφικού για τον άνθρωπο και τη φύση πλούτου. Θέλουμε οι βασικές μας ανάγκες (τροφή, στέγη, παιδεία, υγεία, ασφάλιση, πληροφόρηση, πολιτισμός) να καλύπτονται για όλους, χωρίς καμιά διάκριση, με μη εκμεταλλευτικούς, μη αγοραίους, μη κρατικούς, μη κυριαρχικούς προς τη φύση όρους, ως κοινά δωρεάν προσβάσιμα σε όλους δημόσια κοινωνικά αγαθά, που διαχειρίζονται οι άνθρωποι με συνεργατικούς, ισότιμους και κοινωνικά αλληλέγγυους όρους. Θέλουμε ο χώρος να συγκροτείται ως δημόσιος κοινωνικός χώρος κοινοτικών μορφών αυτοδιεύθυνσης και δημιουργίας. Θέλουμε η φύση να αποτελεί συμμαχική δύναμη της συλλογικής μας προσπάθειας, οργανικό στοιχείο μιας ζωής απαλλαγμένης από πλαστικές ανάγκες και ιδιοκτησιακό εγωισμό.

Απέναντι σε αυτές τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας στέκονται εχθρικά οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, γιατί ως προκεχωρημένα φυλάκια του κράτους μέσα στο εργατικό κίνημα αποτελούν τους θεματοφύλακες της ανάπτυξης των αφεντικών, της ανταγωνιστικότητας, της παραγωγικότητας. Επιδιώκουν “εθνικά υπεύθυνους” ρόλους, είτε με εθιμοτυπικές λιτανείες, είτε στα τραπέζια του διαλόγου. Στόχος τους είναι η εξασφάλιση της κοινωνικής ομαλότητας και συναίνεσης, η οποία στα χέρια της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας μεταφράζεται σε «κοινωνική υποταγή», η διαπραγμάτευση της τιμής της εργατικής δύναμης στα πλαίσια πάντα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Γι' αυτό και σπεύδουν σήμερα να δηλώσουν “παρών” στην “εθνική προσπάθεια” για υπέρβαση της κρίσης.

Την ίδια στιγμή, ο συνδικαλισμός τύπου ΠΑΜΕ, διατηρώντας τα ίδια γραφειοκρατικά και ιεραρχικά χαρακτηριστικά και επιδιώκοντας να αναδειχθεί σε μια ΓΣΕΕ στη θέση της ΓΣΕΕ, είναι εχθρικός απέναντι σε κάθε ανεξάρτητη εργατική δράση που ξεφεύγει από τον έλεγχό του, δίνει τη “μάχη” της πολιτικής διαμαρτυρίας, της κομματικής καταγραφής και των κοινοβουλευτικών διεξόδων και όχι της πραγματικής μαζικής και μαχητικής από τα κάτω σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τους κυβερνώντες.

Όλες οι προτάσεις “ανακούφισης”, “ανάσχεσης”, “διεξόδου” από την κρίση στην ουσία ζητάνε επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση, στην “ομαλότητα” της καταστροφικής για τον άνθρωπο και τη φύση καπιταλιστικής ανάπτυξης. Δεν υπάρχει σε αυτές ούτε ίχνος πραγματικής ανακούφισης, ανάσχεσης ή διεξόδου από την καταθλιπτική κατάσταση που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι/ες, οι άνεργοι/ες, οι νέοι/ες, οι μετανάστες/τριες. Μόνο η μετατροπή της κρίσης σήμερα σε πολιτική επαναστατική κρίση συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του συστήματος που γεννά τη σύγχρονη δυστυχία μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική βελτίωση της θέσης του εργαζόμενου κόσμου.

Γι' αυτό δεν διεκδικούμε «κάτι από τα κέρδη τους», αλλά όλο τον πλούτο που παράγει ο εργαζόμενος σήμερα, μαζί με την ανάγκη για αλλαγή αυτού του πλούτου. Δεν διεκδικούμε απλά «υπεράσπιση, ή ρεαλιστική μείωση των ωρών εργασίας» ή «δουλειά για όλους», αλλά τη ριζική πανκοινωνική μείωση του χρόνου και την αλλαγή του περιεχομένου της εργασίας για όλους, γιατί θέλουμε να κάνουμε μέτρο του πλούτου τον ελεύθερο χρόνο, να ανατρέψουμε την εργασία της «ανταγωνιστικότητας» και της «αποδοτικότητας» που απομονώνει και αποξενώνει και να την μετασχηματίσουμε σε ελεύθερο συνεργατικό και δημιουργικό κοινωνικό πράττειν. Δεν διεκδικούμε απλά «απαγόρευση των απολύσεων», «κρατικοποιήσεις» και «προγράμματα σωτηρίας», αλλά όλη την παραγωγική διαδικασία, την επανάκτηση του κοινωνικού πλούτου με την παράλληλη δημιουργία κοινωνικών αμεσοδημοκρατικών αντιθεσμών.

Δεν διεκδικούμε απλά «κρατική» παιδεία, υγεία, ασφάλιση, αλλά τη ριζική αλλαγή των λειτουργιών, των μεθόδων και του περιεχομένου τους, στη βάση της κοινωνικής αλληλεγγύης και των δημόσιων κοινωνικών αναγκών, της απελευθέρωσής τους από τη δικτατορία του κράτους και της αστικής ιδεολογίας.

Δεν καταγγέλλουμε απλά τα σύμφωνα σταθερότητας ή τις αποφάσεις των ευρωπαίων υπουργών, αλλά δρούμε για τη διεθνιστική επαναστατική αποδέσμευση και διάλυση όλων των μηχανισμών και διεθνών οργανισμών διακρατικής εξουσίας και οικονομικής κυριαρχίας (Ε.Ε., ΔΝΤ, ΠΟΕ, ΝΑΤΟ κλπ), με δράσεις που θα ενώνουν τους εργαζόμενους απέναντι στον κοινό εχθρό πέρα από εθνικά σύνορα και “εθνικές οικονομίες”.

Δεν αναγνωρίζουμε στα μορφώματα του καθεστωτικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Ομοσπονδίες) ότι εκπροσωπούν τους εργαζόμενους της βάσης. Απεναντίας λειτουργούν ως μεσολαβητές της άμβλυνσης των κοινωνικών αντιστάσεων που ξεπουλούν αγώνες. Αντίθετα, οργανωνόμαστε και παλεύουμε, με πραγματικά ανεξάρτητο και αυτόνομο τρόπο, με συνελεύσεις και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες βάσης, με πρωτοβάθμια σωματεία και επιτροπές βάσης συγκροτημένα σε αυτή την κατεύθυνση, ενώνοντας όλα τα τμήματα των εργαζομένων, ελλήνων και μεταναστών, πέρα από συντεχνιακές και επαγγελματικές περιχαρακώσεις, με οριζόντιο πανεργατικό συντονισμό τους χωρίς γραφειοκρατικές ή «ταξικές» εκπροσωπήσεις.

Θέλουμε να συμβάλουμε στην ανάπτυξη ενός πραγματικού αντίπαλου δέους απέναντι στην ολοκληρωτική επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους, στους «ειδικούς», τα «δεξιά» και «αριστερά» αφεντικά, που να αφορά την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία, ενός μαχητικού και ακηδεμόνευτου εργατικού κινήματος βάσης και χειραφέτησης, της αδιαπραγμάτευτης διεκδίκησης των αναγκών και των επιθυμιών μας, της ανάπτυξης συλλογικών αμεσοδημοκρατικών, αντιεμπορευματικών, αντικοινοβουλευτικών, αντικρατικών μορφών κοινότητας, αγώνα, αλληλεγγύης, εργατικού πολιτισμού.

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ-ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΗ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

Η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΠΛΑ ΜΑΣ

ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΝΑ ΒΑΘΥΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΑΣΗΣ

2010-02-11T16:35:00.000+02:00

Στις 7 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του Νέου Αριστερού Ρεύματος πανελλαδική διαδικασία που αποφάσισε τη συγκρότηση Τάσης συμβολής στην κομμουνιστική επαναθεμελίωση, από μέλη του ΝΑΡ και της ν.ΚΑ, με βάση την πρόταση που είχε κατατεθεί στις οργανώσεις του ΝΑΡ και της ν.ΚΑ και στη δημόσια συζήτηση.

Στη συζήτηση τέθηκαν προβληματισμοί και ζητήματα εμπλουτισμού του κειμένου της ιδρυτικής διακήρυξης της τάσης, καθώς και σκέψεις και συγκεκριμένες προτάσεις για τη συνολική πολιτική παρέμβαση και τη δράση στο εργατικό κίνημα, το νεολαιίστικο κίνημα, το φοιτητικό κίνημα, το αντιπολεμικό κίνημα, τα κινήματα πόλης, το μέτωπο των λαϊκών ελευθεριών, κ.ά.. Αποφασίστηκαν τα εξής:

Η κατάθεση της λογικής και της διακήρυξης της τάσης ως πρόταση στη διαδικασία προς το συνέδριο του ΝΑΡ, για μια πραγματικά ενιαία και ουσιαστική συζήτηση που θα εμπλέκει ενεργά όλους τους σφους και τις ΟΒ, πέρα από τις γνωστές μεθόδους της αντιπαράθεσης στελεχών στα πλαίσια των οργάνων ή της επιτροπής θέσεων, και της τυπικής επικύρωσης ειλημμένων αποφάσεων. Για μια ανοιχτή, δημόσια συζήτηση με πολιτικές θέσεις και απόψεις, για την υπέρβαση των κλειστών «φραξιών», για τη συρρίκνωση του χώρου της ανάθεσης και της παθητικότητας, της παραπολιτικής και άλλων νοσηρών φαινομένων.

Η διεξαγωγή διαλόγου για την ουσιαστική συνδιαμόρφωση της ιδρυτικής διακήρυξης και της πρότασης απάντησης του εργατικού κινήματος στην κρίση, πρώτα από όλα στις οργανώσεις βάσης του ΝΑΡ και της ν.ΚΑ, αλλά και ευρύτερα στους αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.

Το κάλεσμα, για αυτό το σκοπό, σε ανοιχτές συσκέψεις και εκδηλώσεις σε πόλεις και γειτονιές με θέμα τη διακήρυξη, τη σύγχρονη επαναστατική εργατική πολιτική και την ανάγκη ύπαρξης ενός άλλου τύπου μετώπου σε περιεχόμενο και μορφή: ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου που θα εδράζεται στο πολύμορφο δυναμικό των πρωτοβουλιών της βάσης των εργαζομένων και των αγωνιστών, και θα επιχειρεί με αμεσοδημοκρατικές συνελευσιακές διαδικασίες μια ανώτερη πολιτική ενοποίηση (μέσα στην πολυμορφία), με κέντρο την πολιτική μάχη για επαναστατική απάντηση στην κρίση και όχι με όρους «ενότητας» ή «σεχταρισμού» γύρω από -εκλογικές κατά βάση- καταγραφές.

Η κατάληξη των συσκέψεων σε νέα ανοιχτή πανελλαδική διαδικασία στα μέσα Μαρτίου, που θα συγκεντρώσει τις γνώμες και τις παρατηρήσεις όλων και θα καταλήξει στη διακήρυξη και την ανάπτυξη της πολιτικής πρότασης της τάσης.

Η δημιουργία blog που θα συμβάλει σε αυτό το διάλογο και συνολικά στην πολιτική-θεωρητική αναζήτηση και κινηματική παρέμβαση. To blog με διεύθυνση http://tashepanathemeliosh.blogspot.com έχει ξεκινήσει να λειτουργεί και θα πάρει πιο ολοκληρωμένη μορφή τις επόμενες μέρες.

Καλούμε όλους τους σφους και ταυτόχρονα όλους τους αγωνιστές που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες και αναζητούν σύγχρονες επαναστατικές απαντήσεις να συμβάλουν αποφασιστικά στο άνοιγμα της πιο δημιουργικής, ισότιμης και με όρους πραγματικής εργατικής δημοκρατίας συζήτησης και δράσης.

Για μια ακόμα φορά καλούμε το Γραφείο της Π.Ε. και τη συντακτική επιτροπή του ΠΡΙΝ, που προχώρησαν στην πρωτοφανή απαγόρευση της δημοσίευσης του κειμένου της τάσης, να εγκαταλείψουν τις οργανωτικές μεθόδους αντιμετώπισης των πολιτικών απόψεων, να δημοσιεύσουν το κείμενο της τάσης και να στραφούν στην πολιτική συζήτηση για τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας και κυρίως για τη συμβολή στις κοινωνικές αναμετρήσεις που έρχονται.

Τάση συμβολής στην κομμουνιστική επαναθεμελίωση

Μέλη του ΝΑΡ και της ν.ΚΑ